مشاهده کامل آمار
منوی اصلی
موضوعات وبلاگ
لینک دوستان
پیوندهای روزانه
نویسندگان
دانشنامه عاشورا
دانشنامه عاشورا
درباره وبلاگ

اين وبلاگ متعلق به
((هيئت قمربني هاشم(ع)))
ميباشد.

آدرس حسينيه:
انتهای خیابان جیحون.خیابان شهید رنجبر.خیابان شهید غفوری
حسینیه حضرت قمربنی هاشم(ع)

با نوای ذاکرین اهل بیت (ع)

پنجشنبه شبها
ساعت 21 الی 23

به امید دیدار...
روابط عمومی: 09365357125
ایمیل:
bazmeashk@yahoo.com
مطالب پیشین
آرشیو مطالب
لوگوی دوستان
امکانات دیگر
ابر برچسب ها
بزم اشک (1087) ,  علی اکبر لطیفیان (402) ,  بانک اشعار روضه (393) ,  مفاتیح الجناح (345) ,  مقالات حضرت زهرا (339) ,  مقالات ویژه فاطمیه (297) ,  مقالات ویژه شهادت حضرت فاطمه (296) ,  بانک اشعار ولادت امام حسین (139) ,  اشعار مخصوص ولادت امام حسین (139) ,  اشعار ولادت امام حسین (139) ,  قرآن کریم (118) ,  قرآن آنلاین (117) ,  متن کامل قرآن کریم (117) ,  پوستر (116) ,  داستانی از کرامات امام حسین (73) ,  داستانی از عظمت امام حسین (73) ,  bazmeashk (70) ,  بانک احادیث معصومین (67) ,  بانک احادیث امامان (67) ,  احدیث امام علی (67) ,  احادیث چهارده معصوم (67) ,  احادیث امام حسن (67) ,  شعر مرثیه حضرت زهرا (64) ,  ع (63) ,  شعر مدح امام حسین (58) ,  همه ی هیئت های تهران (57) ,  لیست هیئت های مذهبی (57) ,  برنامه های مذهبی هیئت ها (57) ,  اخبار از برنامه های هیئت ها (57) ,  صحیفه سجادیه (55) ,  برنامه های همه ی مداحان تهران (54) ,  آدرس همه ی حسینیه های تهران (54) ,  اسامی همه ی مداحان (54) ,  اسامی همه ی سخنران های هیئت (54) ,  متن صحیفه سجادیه (54) ,  صحیفه سجادیه آنلاین (54) ,  دعاهای سجادیه (54) ,  داستان هایی از امام حسن (45) ,  داستان هایی از زندگانی امام حسن (44) ,  داستانه های زندگی امام حسن (44) ,  س (43) ,  وظایف منتظران (41) ,  وظایف مومنان نسبت به امام زمان (41) ,  وظایف عاشقان امام زمان (41) ,  شعر امام حسین (40) ,  حضرت علی اکبر (39) ,  شعر مخصوص محرم (38) ,  شعر برای محرم (38) ,  شعر ویژه عاشورا (38) ,  داستان هایی از امام حسین (37) ,  داستان هایی اززندگی امام حسین (36) ,  ویزه روز جوان (35) ,  متن ادبی ولادت امام حسین (33) ,  شعر فراق امام زمان (32) ,  بانک زندگی نامه علمای دین (31) ,  مرجع زندگی نامه بزگان دین (31) ,  دعای هرروز ماه مبارک رمضان (31) ,  دعای سی روز ماه مبارک رمضان (31) ,  همه ی دعاهای ماه مبارک رمضان (31) ,  سخنرانی های ایام فاطمیه (30) ,  سخنرانی های مذهبی (30) ,  عکس (30) ,  متن ادبی ویژه ولادت امام حسین (27) ,  متن ادبی مخصوص ولادت امام حسین (27) ,  زیبایی های حضرت فاطمه (26) ,  حسنات حضرت فاطمه (26) ,  امام حسین (26) ,  مقالات مذهبی فاطمیه (25) ,  مقالات شهادت حضرت فاطمه (25) ,  شعر ولادت حضرت علی اکبر (24) ,  شعر ویژه ولادت حضرت علی اکبر (24) ,  داستان های آموزنده (24) ,  امام زمان (23) ,  حضرت زینب (23) ,  اخلاق حضرت زهرا (23) ,  شخصیت حضرت زهرا (23) ,  الگوهای شخصیت حضرت زهرا (23) ,  الگوهای اخلاق حضرت زهرا (23) ,  متن ادبی ولادت امام حسن (22) ,  متن ادبی به مناسبت ولادت امام حسن (22) ,  متن ادبی ویژه ولادت امام حسن (22) ,  شعر فاطمیه (22) ,  شعر گودال قتلگاه (22) ,  امام رضا (22) ,  شعر مدح حضرت زهرا (20) ,  حدیث (19) ,  islam (19) ,  داستانی از مسلمان شدن (19) ,  داستانی از به اسلام گرویدن (19) ,  اسرار شهادت حضرت فاطمه (18) ,  ماجرای دقیق شهادت حضرت فاطمه (18) ,  حقیقت شهادت حضرت فاطمه (18) ,  داستان های مذهبی (18) ,  شخصیت حضرت زینب (18) ,  علیها السلام (18) ,  در كوفه (18) ,  نقش حضرت زینب در واقعه عاشورا (18) ,  سرگذشت پیامبران (17) ,  ولادت حضرت زینب (17) ,  حضرت زهرا (17) ,  مقالات ویژه ولادت حضرت زهرا (17) ,  مقالات مجری درباره ی روز مادر (17) ,  داستان هایی از شیعه شدن سنی ها (16) ,  اخلاق حضرت فاطمه (16) ,  مقالات ادبی فاطمیه (16) ,  مقالات ادبی شهادت حضرت فاطمه (16) ,  متن های ادبی شهادت حضرت زهرا (16) ,  مقالات در مورد ولادت امام حسن (16) ,  علیه السلام (16) ,  شهادت (16) ,  رفتار حضرت زهرا (16) ,  شعر مدح امام رضا (16) ,  اخلاق و رفتار حضرت زهرا (16) ,  شعر ولادت امام حسین (16) ,  داستان های کوتاه قرآنی (15) ,  نماز (15) ,  نشانه های ظهور (15) ,  فاطمیه (15) ,  مقالات ولادت امام حسن (15) ,  مقالات ویژه ولادت امام حسن (15) ,  کتاب حضرت زهرا (15) ,  کتاب آنلاین ویژه شهادت حضرت فاطمه (14) ,  صفات حضرت زهرا (14) ,  صفات حضرت فاطمه (14) ,  ویژگی های ظهور (14) ,  انواع مرثیه محرمی (14) ,  انواع مقالات محرمی (14) ,  کربلا (14) ,  پیامبر (14) ,  نزدیک بودن ظهور (14) ,  احکام رهن و اجاره منزل (13) ,  احکام تقلب در امتحان (13) ,  متن ادبی ویژه ولادت حضرت زینب (13) ,  احکام صیغه (13) ,  اسم های حضرت فاطمه (13) ,  شعر مرثیه حضرت رقیه خاتون (13) ,  احکام تراشیدن ریش (13) ,  احکام بازی شطرنج و پاسور (13) ,  علامت های ظهور (13) ,  مرتضی فرهنگ (13) ,  شعر (13) ,  داستان های قرآنی (13) ,  متون ادبی ویژه ولادت حضرت زینب (13) ,  متن ادبی ولادت حضرت زینب (13) ,  داعش (12) ,  مقام و مرتبه حضرت فاطمه (12) ,  شان حضرت زهرا (12) ,  مقام حضرت فاطمه از دیدگاه دیگر ائمه (12) ,  ادبی برای محرم (12) ,  متن ادبی ویژه عاشورا (12) , 

مترجم: علامه محمد تقی جعفری

مسئولین محترم موسسه علامه محمد تقی جعفری و شرکت آویژه سیستم لطف کردند و اجازه دادند بخش صوتی فارسی از نرم افزار چند رسانه ای نهج البلاغه گویا در سایت  audiolib.ir برای دانلود به صورت رایگان قرار بگیرد. ضمن قدردانی و سپاسگذاری از این اقدام با ارزش ایشان به اطلاع دوستان می رسانیم که در صورت تمایل به دسترسی به کتاب صوتی نهج البلاغه با کیفیت بالا به هر دو زبان فارسی و عربی همچنین بخش های نرم افزاری نرم افزار نهج البلاغه گویا می توانند وارد سایت موسسه علامه محمد تقی جعفری شده و نرم افزار نهج البلاغه گویا را به صورت پستی خریداری کنند. این کتاب صوتی را می توانید در ادامه دانلود کنید.

 

دانلود با لینک مستقیم:

 

قسمت اول – خطبه ها

 

دانلود بخش اول (حجم: ۱۷٫۶MB)

 

دانلود بخش دوم (حجم: ۲۴٫۶MB)

 

دانلود بخش سوم (حجم: ۲۳٫۳MB)

 

دانلود بخش چهارم (حجم: ۲۷٫۶MB)

 

قسمت دوم – نامه ها

 

دانلود بخش اول (حجم: ۱۳MB)

 

دانلود بخش دوم (حجم: ۱۴٫۳MB)

 

قسمت سوم – کلمات قصار

 

دانلود بخش اول (حجم: ۱۴٫۳MB)

 

دانلود بخش دوم (حجم: ۱۶MB)

 

(Format: Mp3          Archive Type: RAR)

 

 

منبع:  audiolib.ir





برچسب ها : کتاب, صوتی, نهج البلاغه, امام علی, فارسی
متن ادبی «در آغوش پيامبر»
متن ادبی «حقيقت کربلايي»
متن ادبی «خط سرخ عشق»
شعر «ياد تو»
شعر «ابر عنايت»
اشعار حسینی( علیه السلام )
امام‌ حسين‌(علیه السلام) در آيينه شعر و ادب‌
شگفتا عزایی كه نامیر است
بادها مویه می‏کنند
گویا صدای علی علیه‏ السلام بود!
خون جوشان خدا(ولادت حضرت امام حسین (ع) )
به کجا چنین شتابانی؟ (ولادت حضرت امام حسین (ع) )
ولادت امام حسین (ع) سرود سعادت
متن ادبی «سومین دلیل روشن»
متن ادبی «خون جوشان خدا»
شعر «خوش به حال عاشورا!»
متن ادبی «در شش ‏گوشه قلب مایی»
متن ادبی «کشتی نجات »
متن ادبی «شور یک تولد »
متن ادبی «گل باغ فاطمه (سلام الله علیها) شکفت»
متن ادبی «خشت‏ های آغازین بنای آزادگی»
متن ادبی «قدم نورسیده آفتاب»
متن ادبی «طلوع آفتاب جمال حسین(ع)»
متن ادبی «سرود سعادت»
متن ادبی «آغاز پر برکت تو»
متن ادبی «به کجا چنین شتابانی؟»
متن ادبی «تو می‏رسی»
متن ادبی «خون خدا»
متن ادبی «ای سرسلسله عشق!»
متن ادبی «پا به پای دقیقه‏ ها»
متن ادبی «روز مبارک»
متن ادبی «گلی می‏ آید»
متن ادبی «به قدر تشنگی»
متن ادبی «گریه شوق»
متن ادبی «هیاهوی عشق»
متن ادبی «ابتدای عاشورا»
متن ادبی «پیچیده درحریر بهشتی»
متن ادبی «رؤیای ارغوانی فرشتگان»
متن ادبی «آفریدگار حماسه و شور»
متن ادبی «شهپرهایی که جان گرفت»
متن ادبی «دامن دامن باران»
متن ادبی «آینه زلال عشق»
متن ادبی «امام عشق»
متن ادبی «خاتم عشق»
متن ادبی «دیار عشق»
متن ادبی «سلام نامه»
آورده‌اند که ... : فطرس
آورده اند که ...!!!
متن ادبی «برآمده از خنده بهار»


متن ادبی «.. و حسین علیه ‏السلام می‏خندد»
شعر «سربلند»
شعر «آينه هاي روبه رو»
شعر «سرچشمه هستی»
شعر «اسب تنها»
شعر «تو کیستی؟»
شعر «رهرو عشق»
شعر «پري در باد»
شعر : محرم
متن ادبی : حسین(ع) از پیامبر(ص) است
متن ادبی : پنجم آل کسا
متن ادبی : ... و تو آمدى
شعر : سلام بر حسین
شعر : امروز، کربلا متولد شد
کوتاه و گویا

شعر «مژده ای دل که دگر سوم شعبان آمد»
شعر «شیر محبت»
شعر «هوای بیدلان»
شاه سر فراز
شعر: نگاه حسين علیه السلام
شعر: مظهر آزادگى
شعر: گُل شدن
شعر: عشق زندگی
شعر: يوسف طاهائي
شعر: نعمت دائم
شعر: شرف دوش نبی
شعر: معمار صنع
شعر: شهریار عشق
شعر: شمع هدايـت
شعر: خورشيد عالم تاب
شعر: شیدای حسین علیه السلام
شعر: نام زيباي حسين علیه السلام
شعر: مولا حسین علیه السلام
شعر: محبوب انبیاء
شعر: سرآمد مردان حق
شعر: سائلى بر خوان انعام شما
شعر: آفریدند مرا تا که گدایت باشم
شعر: تاب و توانم حسین
شعر: حب الحسين
شعر: محرم و همراز
شعر: اسير عشقت
عــاقبت آه کشیــدم نفس آخـر را
هر قطره دریا می شود در سیل جمعیت
دل من غرق تمناست مرا هم دریاب
آقا چه شد که حج شما نیمه کاره ماند؟

شعر: فـريـاد رس خـلــق
شعر: بـيـاد حـسيـن علیه السلام
شعر: خاك پاي حسين
شعر: حسين آئينه نور خدائي
شعر: شوق رخ جانان
شعر: ز يـمـن قـدمـش
شعر: جشن و سرور شيعيان است
شعر: سلام ما به تو و قبر با صفات حسين علیه السلام
شعر: قرار جان پیمبر
شعر: توصیف خورشید
شعر: ساقي ميخانه
شعر: شد تابان رخ خورشید
شعر: شعر میلاد سیدالشهدا
شعر: خوش آمدی
شعر: حسین آمد
شعر ::‌ شاهکاری قدم لطف خداوند کشید
ذوالجناح(اسب امام حسین علیه السلام)
شعر:: سر بالای نیزه
شعر:: بی‌ سروسامان توام یا حسین
شعر:: هلال آزادگی
شعر:: بیش از ستاره زخم و ، فلک در نظاره بود
سجده سرخ (تقديم به شهداي نماز ظهرعاشورا)
شعر:: رسیده نوبتمان، باید امتحان بدهیم
شعر:: مسلم
شام غریبان حسینی- نوحه 3
شام غریبان حسینی- نوحه 2
شام غریبان حسینی- نوحه 1
شعر : امشب اي مردم غفلت زده ...
شعر : شب است و بوي ...
شعر : هر كه سرباز خدا نیست...
شعر : خواب ديدم در اين ...
شعر : شب شب اشک و ...
شعر : در خيمه ها صداي...
شعر : حجـاج کربلا کـه ...
شب عاشورای حسینی - نوحه 3 -
شب عاشورای حسینی - نوحه 2
شب عاشورای حسینی - نوحه 1
شعر پیام شهدا
شعر قصد زیارت
شعر : وای از نگاه بی خرد بی مرام ها.....
نی نامه
شعر : بخوان آهسته از این جا به بعد ماجرا با من.....
اشعار ورود به شام - بحر طویل
در دیر راهب چه گذشت
شعر : لب های تو مگر چقدر سنگ خورده است.....
شعر : شام یعنی انتهای خستگی.....
شعری در مدح امام حسین(ع)
شعری در رسای سالار شهیدان امام حسین علیه السلام
شعر : شاه سر فراز





برچسب ها : بانک متن ادبی امام حسین, بانک متن ادبی محرم, بانک متن ادبی عاشورا, بانک متن ادبی ولادت امام حسین

روزي شخص عربي، بچه آهويي براي پيامبر آورد و عرض کرد: اين را صيد کردم و براي فرزندان شما، حسن و حسين (علیه السلام) هديه آوردم. حضرت قبول کرد و برايش دعاي خير نمود.
حضرت بچه آهو را به امام حسن (علیه السلام) که در کنار ايشان بود عطا کرد.
چند ساعت بعد، امام حسين (علیه السلام) آمد. ديد برادرش بچه آهويي دارد و با او بازي مي کند. عرض کرد: پدربزرگ! به برادرم بچه آهو دادي و به من ندادي!
پيامبر، او را تسلّي مي داد، تا اينکه نزديک بود، امام حسين (علیه السلام)، به گريه بيفتد. ناگاه صدايي از در مسجد آمد.
مردم ديدند آهويي با بچه اش داخل مسجد شد و دنبال آنها گرگي است که آنها را به سوي حضرت مي راند، تا اينکه آهو و بچه اش را به خدمت حضرت رسانيد.
آهو به سخن آمد و گفت: يا رسول الله! دو بچه داشتم؛ يکي را اين صياد، صيد کرد و به شما هديه داد. اين يکي در نزد من بود و به آن دلخوش بودم و الان شيرش مي دادم. ناگاه شنيدم گوينده اي مي گفت: «اي آهو! با سرعت برخيز و بچه خود را فوري به پيامبر خدا برسان. هم اکنون فرزندش حسين (علیه السلام) در برابر او ايستاده و مي خواهد گريه کند. همه فرشتگان سر از عبادتگاهشان برداشته و نظاره گر اين منظره اند. اگر حسين (علیه السلام) گريه کند همه فرشتگان مقرب به جهت گريه او، گريه خواهند کرد.
بشتاب قبل از آنکه اشک بر صورت حسين (علیه السلام) جاري شود. با سرعت خود را به او برسان. والا اين گرگ را بر تو مسلط خواهم کرد تا تو را با بچه ات بخورد».
از راه بسيار دور، بچه ام را خدمت شما آوردم. خدا را شکر قبل از جاري شدن اشک بر صورت حسين (علیه السلام) به محضر شما آمدم. صداي تکبير و تهليل از اصحاب بلند شد. و آن حضرت براي آهو دعاي خير و برکت کرد و امام حسين (علیه السلام) بچه آهو را گرفت و به نزد مادرش حضرت زهرا (سلام الله علیها) برد و همه مسرور شدند.

اشارات :: مرداد 1387، شماره 111





برچسب ها : متن ادبی ولادت امام حسین, متن ادبی ویژه ولادت امام حسین, متن ادبی مخصوص ولادت امام حسین

اي خداي حسين! ائمه معصوم، ابواب رحمتند و کشتي نجات. ما را از بازترين باب و سريع ترين کشتي نجات، محروم مساز.
اي خداي اباعبدالله! «ياليتنا کُنّا مَعَک» ما را آکنده از صداقت و اخلاص کن. "
اي خداي حسين! آستان حسين تو، بر پابرهنگان و گمنامان و از قلم افتادگان و مُهر باطل  خوردگان، گشاده تر است. ما را از اين آستان کرامت محروم مکن.
اي خداي کربلا! ما را روز به روز با اين حقيقت کربلايي که «مقرّبانت را جام بلا بيشتر مي دهي» آشناتر کن.
آورده اند که...
سيدمهدي شجاعي

اشارات :: مرداد 1387، شماره 111





برچسب ها : متن ادبی مخصوص محرم, ادبی برای محرم, متن ادبی امام حسین, متن ادبی ویژه عاشورا

ميلاد خط سرخ عشق، سومين پرچم دار قله امامت و ديانت، آقا اباعبدالله الحسين مبارک باد!
حسين جان! اي ابر شعله ورِ هستي، ميلادت بارش رحمتي است بر کوير خشکيده دل هاي ما.
يا اباعبدالله الحسين، ميلاد تو، آفرينشِ عزيزترين عنصر خلقت است که از روز ازل بوده و تا روز ابد هست.
حسين(ع)؛ تکيه گاه اعتماد و دست گره گشاي خداوند است و تنها آنان که به درهاي بسته رسيده اند، عظمت توسل به او را درمي يابند.
حسين(ع)، يعني تشنه ترين دريايي که ارادت دل هاي زخمي را به ساحل عافيت مي رساند.
شکفتن جوانه حسين(ع) در بوستان ايمان مبارک باد!
يا حسين! عاشقانت مي دانند که تنها با شور حسيني است که مي توان شيريني ايمان را چشيد.
يا حسين! مي آيي و در ديدار آفتابي تو، خلايق قد مي کشند؛ اما بلندي مقام تو فراتر از پندار ماست.
ميلاد تو، آغاز صبحي است که در آن، آفتاب به اشتياق تماشايت پلک مي گشايد تا اولين زائر هر روز تو باشد.
حسين(ع)؛ روح شعله وري است که مفهومش بر کاغذ نمي آيد. تنها بايد «آيينه» شوي تا او را به تصوير کشي.
ميلاد حسين(ع)، آهنگ بلوغ ملکوت است براي آوازهاي جشن اهل آسمان.
امام حسين(ع) مي فرمايند: «شکرگزاري تو بر نعمت پيشين، نعمت تازه را سبب مي شود».
امام حسين(ع) مي فرمايد: «کاري مکن که از آن پوزش بخواهي، زيرا مؤمن نه بد مي کند و نه عذري مي طلبد و منافق هر روز بد مي کند و عذر مي خواهد».
امام حسين(ع) مي فرمايند: «کسي که از راه نافرماني خدا درصدد چيزي برآيد، آنچه را اميد دارد زودتر از دست مي دهد و آنچه را بيم دارد زودتر سر مي رسد».
رزيتا نعمتي

اشارات :: مرداد 1387، شماره 111





برچسب ها : متن ادبی ولادت امام حسین, متن ادبی ویژه ولادت امام حسین, متن ادبی مخصوص ولادت امام حسین

به سرم ياد تو افتاد و دلم ريخت به هم    ***    همه، تکرار تو کردم، همه ام ريخت به هم
من و ياد تو به هم صحبتي هم مشغول    ***    خانه را همهمه صحبت هم ريخت به هم
به عطشناک ترين حالت صحبت با تو     ***    آن قَدَر گفتم و گفتم که حَرَم ريخت به هم
تو که هستي که به هر شکل تجسّم کردم    ***    دست بردم که به انديشه رِسَم؛ ريخت به هم
ز غمت هر چه نوشتيم مرکّب پس داد    ***    جوهر و آه من و اشک قلم ريخت به هم
چو رديفي تو که در مصرع پايان غزل    ***    آمدي، شعر من و شاعري ام ريخت به هم
رزيتا نعمتي

اشارات :: مرداد 1387، شماره 111





برچسب ها : شعر مدح امام حسین, شعر ولادت امام حسین, شعر ویژه ولادت امام حسین, شعر مخصوص ولادت امام حسین

آمدم از تو کمي بهار بگيرم    ***    عشق تو را در دلم به کار بگيرم
فکر سفر مي کند لباس اميدم    ***    تا بروم کربلا غبار بگيرم
همرهي ام کن که تاکنون نرسيدم    ***    حاجت از آن ماه بي مزار بگيرم
مِهر علي را شنيدم آمده ام تا     ***    از پسرش خنده اي انار بگيرم
ابر عنايت! چه مي شود که به زير    ***    سايه چتر شما قرار بگيرم؟
اي که نشستي به شانه هاي محمّد    ***    گوشه چشمي کن اعتبار بگيرم
رزيتا نعمتي

اشارات :: مرداد 1387، شماره 111





برچسب ها : شعر مدح امام حسین, شعر ولادت امام حسین, شعر ویژه ولادت امام حسین, شعر مخصوص ولادت امام حسین

علمدار کربلا

بشنو از علقمه و مشک و عَلَم *** نام عباس و دو بازوی قلم
عَلَم عاطفه بر دوش کشید *** مشک پر آب در آغوش کشید
خالق از همت او آگاه است *** مقصدش خیمه ثاراللّه‏ است
الغرض دشمن غدار و لعین *** حمله ‏ور شد زکمین از ره دین
خنجر از پشت به آن حضرت زد *** ضربتی سخت بر آن پیکر زد
بازوی حیدری از کار افتاد *** علم از دست علمدار افتاد
عاقبت رشته امید گسست *** تیر خصم آمد و بر مشک نشست
نابکاری دگر آورد فرود *** ناگهان بر سر عباس عمود
رخنه بر دایره دین افتاد *** یادگار علی از زین افتاد
نظر افکند به دل معنی را *** دید بالای سرش زهرا را
گشت با منبع کوثر هم‏راز *** گفتگوی دگری شد آغاز
عجبا گفت اخا ادرکنی *** منبع جودُ و سخا ادرکنی
حجت روی زمین شد آگاه *** شد شتابان به سوی قربانگاه
چون به بالین برادر بنشست *** گفت الان کمر من بشکست
لاله‏ گون شد شفق سرخ فلق *** غرقه خون شد پسر حجّت حق
* * *
آن دَم که فتاد دست پیغمبرِ آب *** یک قطره عطش نبود در باور آب
گلهای خدا زتشنگی پژمردند *** ای خاک تمام کربلا بر سر آب
* * *
افتاد زتن دو دست آب آور تو
ای خون خدا، خدا بُوَد یاور تو *** توحید چه خوش نشسته در باور تو
خود چاره تشنه کامی اصغر کن
اسد اللّه‏ خدّامی
ای آب فُرات تشنه احسانت *** دین زنده شد از حماسـه دستانت
دست تو بُرید خصم و گردید زبون *** از سطوت عزم و صولتِ دنـدانت
حسن احمدزاده عطائی (عطا)
* * *
ذکر دل و جان عاشقان مردی توست *** ورد لب مردان جهان مردی توست
تاریخ عطشناک دل شیعه هنوز *** سیراب شریعه جوانمردی توست
محمّدرضا محمدی‏ نیکو
حضرت زینب
کربلا ای عاشقان چشم انتظار زینب است *** راه های شام و غربت شرمسار زینب است
تا قیامت آسمانی ها عزادار حسین *** رودها تفسیر اشک بی‏شمار زینب است
نهضت سرخ حسینی گرچه در یک روز بود *** همت ابلاغ بر تاریخ کار زینب است
ای علمها سر فرود آرید بهر احترام *** رایت عباس اینک بی ‏قرار زینب است
این محرّمها که پی‏درپی شکوفا می‏شود *** حکمتش تا صبح محشر یادگار زینب است
نهضت سرخ حسینی گرچه در یک روز بود *** همت ابلاغ بر تاریخ کار زینب است
اسداللّه‏ خدّامی
قحط آب
در کربلا که موج زند آب روی آب *** از قحط آب گشته بپا،های و هوی آب
در ساحل فرات که خود نهر فاطمه است *** دارند کودکان حسین آرزوی آب
یا رب چه تشنگی است ز اهل حَرم که نیست *** حرفی در آن میانه بجز گفتگوی آب
اصغر زهوش رفته که چندی است این رضیع *** نشنیده بوی شیر و ندیده است روی آب
دیگر فرات نیز نیارد، به لب خروش *** کز غم خروش عقده شده در گلوی آب
مؤید خراسانی
حضرت علی اصغر علیه ‏السلام
اصغر که به سوز تشنگی تاب نداشت *** یک لحظه زکثرت عطش خواب نداشت
مظلوم نبود کس چو عباس حسین سقا شده بود، جرعه‏ ای آب نداشت
برگشت زجبهه کودک عاشورا *** زیبا گوهر مشبک عاشورا
فریاد بلند نفرت از دشمن داشت *** قنداق شهید کوچک عاشورا
اسداللّه‏ خدّامی
حسین را صدا بزن
اگر که دل شکسته ‏ای حسین را صدا بزن *** اگر ملول و خسته‏ ای حسین را صدا بزن
در این بهار معرفت پرستوی بهاری‏ ام *** اگر چه پر شکسته ‏ای حسین را صدا بزن
سحَر شد و سپیده زد چرا تو همچو مرغ شب *** لب از ترانه بسته ‏ای حسین را صدا بزن
تو سر به زانوی غمی زشَرم کرده ‏های خود *** چرا غمین نشسته ‏ای حسین را صدا بزن
اگر به باغ آرزو به عشق کربلای او **** دل از همه گسسته ‏ای حسین را صدا بزن
حضرت علی اکبر علیه ‏السلام
یا رب زحالم آگهی کز تن روانم می‏رود *** مانند گل از گلستان اکبر جوانم می‏رود
یا رب گواهی کاین زمان شد جانب میدان روان *** شبه رُخ ختم رُسُل سرو روانم می‏رود
ای شبه خیر المرسلین مهلاً که از داغت یقین *** تا آسمان هفتمین آه و فغانم می‏رود
رفتی تو ای بابا ولی، بنگر که از داغت چه سان *** صبر و قرار و طاقت و تاب و توانم می‏رود
یا رب تو می‏باشی گواه کاکنون به سوی این سپاه *** با سینه پر سوز و آه، آرام جانم می‏رود
رضایی
حضرت مسلم علیه‏ السلام
ای خدا شب شده و من چه کنم؟ یک تن و این همه دشمن چه کنم؟
اهل کوفه همه پیمان شکنند *** خود نمک خوار و نمک دان شکنند
صبح با من همگی پیوستند *** شب در خانه به رویم بستند
صبح، من شمع و همه پروانه *** شب، بیگانه ‏تر از بیگانه
صبح، بر دامن من چنگ زدند *** شام از بام مرا سنگ زدند
طوعه امشب تو مرا خانه بده *** مرغ پر بسته ‏ام و لانه بده
علی انسانی
ذو الجناح
کاش بودم من فدای ذوالجناح *** یا غبار زیر پای ذوالجناح
نزد حق دارد مقامی بس عظیم *** راکب دیر آشنای ذو الجناح
مانده کلّ آدمیت در شگفت *** از شعور و از وفای ذو الجناح
قرب اشک مرکب خون خدا *** کس نداند جز خدای ذوالجناح
اشک عاشورائیان مخلوط شد *** با غم حزن و بکای ذو الجناح
خدامی همدانی
بوسه بر لب های برادر (نوحه)
هرگز کسی چون من تن بی سر نبوسید *** بوسیدم آن جائی که پیغمبر نبوسید
حیدر نبوسید، زهرا نبوسید *** حتّی نسیم صحرا نبوسید
وقتی که در دریای خون زینب شنا کرد *** لب را به رگهای برادر آشنا کرد
گفت ای برادر، کو رأس پاکت *** بینم چه سان من، غلطان به خاکت
این سر که ریزد از لبش شَهد حلاوت *** فردا به نوک نی کند قرآن تلاوت
با این که این سر، مشکوة نور است *** مهمان سرایش، کُنج تنور است
زيارت عاشورا





برچسب ها : شعر شام غریبان, شعر ویژه شام غریبان, شعر مخصوص شام غریبان, شعر به مناسبت شام غریبان


«ادبيات‌ هر قوم‌، گنجينة‌ نثر و شعر آن‌ قوم‌ است‌، يعني‌ نتايج‌ عقول‌ آنان‌ وپرورده‌هاي‌ قريحه‌ آفريده‌هاي‌ خيال‌ و نمونه‌هاي‌ بيان‌ ايشان‌. و همينهاست‌ كه‌ نفس‌ راتهذيب‌ مي‌كند و مي‌پيرايد و عقل‌ را پخته‌ مي‌كند و زبان‌ را استوار مي‌دارد.»
استاد حكيمي‌، در كتاب‌ پر ارج‌ ادبيات‌ و تعهد در اسلام‌ مي‌نويسد:
«هر فكر و فرهنگي‌ كه‌ زبان‌ شعر را به‌ كار نگيرد، در حق‌ خود كوتاهي‌ عظيم‌ كرده‌است‌. شعر از قديمترين‌ آفريده‌هاي‌ روح‌ بشري‌ است‌ براي‌ نه‌ تنها بيان‌، بلكه‌ القاي‌احساس‌ و درك‌ و تلقي‌. انسان‌ روزي‌ كه‌ خواست‌ سخن‌ را به‌ رسالت‌ بفرستد شعر را اختراع‌كرد، طبع‌ شعر و لطافت‌ شعور، وديعة‌ الهي‌ است‌».
شاعران‌ متعهد شيعي‌، تاريخ‌ سرخ‌ تشيع‌ را در قالب‌ زيباترين‌ عبارات‌ به‌ نظم‌كشيده‌اند و با ذوق‌ سليم‌ و طبع‌ لطيف‌ خويش‌، همنوايي‌ و همراهي‌ خود را با عاشوراييان‌اعلان‌ داشته‌اند.
«ادبيات‌ عاشورا» از كنار گاهوارة‌ حماسه‌ آفرين‌ عاشورا آغاز شد و با خون‌ دل‌داغديدگان‌ اين‌ ماتم‌ ـ كه‌ هيچ‌ گاه‌ كهنه‌ نمي‌شودـ تداوم‌ يافت‌. خون‌ دلي‌ كه‌ با اشك‌ چشم‌مي‌آميخت‌ و در حالي‌ كه‌ بغض‌ ساليان‌ و قرن‌ها، راه‌ صدا را بر گلو بسته‌ و جوهر قلم‌خشكانيده‌ از سينه‌اي‌ به‌ سينة‌ ديگر منتقل‌ مي‌شد.
و اين‌ آتش‌ هيچ‌ گاه‌ خاموش‌ نشد. هنوز خاك‌ آن‌ تربت‌ آسماني‌ تازه‌ بود كه‌ «عقبة‌بن‌ عمرو سهمي‌» به‌ كربلا رفت‌ و سرود:
مررت‌ علي‌ قبر الحسين‌ بكربلافقاضت‌ عليه‌ من‌ دموعي‌ غزيرها
و بكيت‌ من‌ بعد الحسين‌ عصائباً أطاعت‌ به‌ من‌ جانبيه‌ قبورهاو پس‌ از او، «سليمان‌ بن‌ قته‌» در رثاء حسين‌ (ع) غمنامه‌اش‌ را به‌ نظم‌ كشيد:
مررت‌ علي‌ أبيات‌ آل‌ محمدفَلَم‌ أرَ أمثالاً لَها يَوم‌َ حَلّت‌ِ  ***  اَلَم‌ تَرَ أن‌َّ الأرض‌ أضحَت‌َ مريضة‌ًلِفَقدِ حسين‌ و البِلادُ اقشَعَرّت‌ِ
و كانوا رَجاءً ثم‌َّ صاروا رزيّة‌ً لقد عَظُمَت‌ تلك‌َ الرّزايا وَ جَلَّت‌.
به‌ خانه‌هاي‌ آل‌ محمد (ص) گذر كردم‌ و خانه‌ و كاشانه‌اي‌ همانند آنها نديدم‌ كه‌روزي‌ داراي‌ اهل‌ و ساكن‌ بود و امروز خالي‌ و وحشتزا است‌.(و در منابع‌ ديگر، به‌ جاي‌ أن‌لأرض‌، أن‌ الشمس‌ نوشته‌اند).
نبيني‌ كه‌ چگونه‌ زمين‌ خورشيد به‌ خاطر فقدان‌ حسين‌ بيمار گشته‌ و شهرهادگرگون‌ گشته‌ است‌.
آنها ماية‌ اميد (مردم‌) بودند سپس‌ ماية‌ مصيبت‌ (و اندوه‌) گشتند. به‌ راستي‌ كه‌ اين‌مصيبت‌ها بس‌ بزرگ‌ و سنگين‌ بود.
زمين‌ كربلا همچون‌ مِن'ي‌ شدبه‌ ذكر يا رب‌ خون‌ خدا شد
هواي‌ كربلا را غم‌ گرفته‌ زمين‌ كربلا، ماتم‌ گرفته‌
تاريخ‌ با همان‌ حافظه‌اي‌ كه‌ در اين‌ موارد، بسيار ضعيف‌ و فراموش‌ كار است‌ - به‌ياد دارد كه‌ يكي‌ از تابعين‌ بنام‌، «ابوالرميح‌ خزاعي‌» (متوفي‌ حدود 100 هجري‌) بيشترتلاش‌ ادبي‌ خود را در مسير احياي‌ نام‌ و ياد شهيدان‌ دشت‌ خونرنگ‌ طف‌ به‌ كار برد. آن‌همه‌ اشعار او، در هجوم‌ مخالفان‌ به‌ دست‌ فراموشي‌ سپرده‌ شدند، اما تاريخ‌ به‌ ياد دارد كه‌روزي‌ ابوالرميح‌ نزد فاطمه‌ يادگار سيدالشهداء رفت‌ و مرثيه‌اي‌ چنين‌ سرود:
تبكّي‌ علي‌ آل‌ النبّي‌ محمّدٍو ما اكثرت‌ في‌ الدّمع‌ بَل‌ أقلّت‌  ***  وِان‌ قتيل‌ الطّف‌ّ من‌ آل‌ هاشم‌أذل‌ رقاباً من‌ قريش‌َ فَذَلَّت‌
«كربلا يك‌ جوهرة‌ مقدس‌ تاريخي‌ دارد كه‌ اصل‌ رخداد و كيفيت‌ اتفاق‌ آن‌ واهداف‌ تاريخي‌ آن‌ است‌. دوم‌ يك‌ صورت‌ دارد كه‌ ارائة‌ آن‌ در قالب‌ آداب‌ و رسوم‌، مناسك‌ويژه‌ و آميخته‌ كردن‌ با احساسات‌ و عواطف‌ و مسائل‌ هنري‌ و نمايشي‌ است‌. به‌ سخن‌ديگر اصل‌ حادثه‌ يك‌ تاريخي‌ مقدس‌ است‌ و شعائر امروزين‌، نمودِ تكرارپذير آن‌.
عاشوراي‌ عقلاني‌ و فكري‌ بايد پشتوانة‌ عاشوراي‌ احساسي‌ باشد، به‌ طوري‌ كه‌هيچ‌ كدام‌ اينها بدون‌ ديگري‌ كارساز نيست‌. شعائر ياد شده‌، روح‌ و حيات‌ را در عاشوراي‌فكري‌ مي‌دمد، و سبب‌ رواج‌ آن‌ ميان‌ عامة‌ مردم‌ و متن‌ زندگي‌ آنها مي‌شود.»
شارح‌ بزرگ‌ نهج‌البلاغه‌ و مثنوي‌، مرحوم‌ محمد تقي‌ جعفري‌ در كتاب‌ با عظمت‌«امام‌ حسين‌ (ع) شهيد فرهنگ‌ پيشرو انسانيت‌» در بحث‌ «احساسات‌ برين‌ حسيني‌»نگاشته‌ است‌:
«به‌ هر حال‌، اين‌ داستان‌ چون‌ مربوط‌ به‌ احساست‌ برين‌ است‌، ميدان‌ بزرگي‌ براي‌هنرهاست‌. هم‌ چنين‌، مي‌توان‌ گفت‌ تا حدودي‌ عنصر ادبي‌، مخصوصاً جنبة‌ شعري‌، چه‌عربي‌، چه‌ فارسي‌، چه‌ تركي‌ و چه‌ اردويي‌ و به‌ ميدان‌ آمده‌اند. خلاصه‌ آن‌ زبان‌هايي‌ كه‌اطلاعي‌ از اين‌ جريان‌ داشته‌اند - مخصوصاً آنان‌ كه‌ معتقد بوده‌اند و در جوامعي‌ زندگي‌كرده‌اند كه‌ حسين‌ براي‌ آن‌ها مطرح‌ بوده‌ است‌ - جداً تا حدودي‌ خوب‌ به‌ ميدان‌ آمدند،ولي‌ مسأله‌ هنوز تمام‌ نيست‌. ما اشعار محتشم‌ كاشاني‌ را مي‌بينيم‌ خدايش‌ رحمت‌ كند.مراثي‌ و شعرهاي‌ او خيلي‌ عالي‌، بسيار خوب‌، و از نظر ادبي‌ واقعاً تكان‌ دهنده‌ است‌. براي‌ارزش‌ اشعار محتشم‌ مطلبي‌ به‌ شما عرض‌ ميكنم‌:
در ايام‌ عاشورا، يا در غير ايام‌ عاشورا كه‌ ما طلبه‌ها مسير نجف‌ تا كربلا را پياده‌ طي‌مي‌كرديم‌، در طي‌ مسير، اين‌ عشاير مضيفهاي‌ (مهمانسراهايي‌) داشتند و وقتي‌ مامي‌رسيديم‌. عجيب‌ به‌ ما احترام‌ نموده‌ و آن‌ اصول‌ فطري‌ اولية‌ انساني‌ را شديداً مراعات‌مي‌كردند. اگر سفر ما در ايام‌ عاشورا بود، مي‌ديديم‌ آن‌ها اشعار محتشم‌ را در مضيف‌ وحسينية‌ خود نصب‌ كرده‌اند. اشعار محتشم‌ فارسي‌ است‌ و آن‌ها عرب‌ اند. مي‌پرسيديم‌ كه‌چرا اين‌ اشعار را اينجا نصب‌ كرده‌ايد؟ مي‌گفتند ما نمي‌دانيم‌ اين‌ چيست‌، اما نورانيت‌ ويك‌ حالي‌ در اين‌ اشعار احساس‌ مي‌كنيم‌. گاهي‌ هم‌ از امسال‌ شما طلبه‌ها كه‌ از اين‌ مسيرعبور مي‌كنيد معناي‌ اشعار را مي‌پرسيم‌، ولي‌ دقيقاً نمي‌دانيم‌ كه‌ معناي‌ كلمات‌ چيست‌؟آن‌ لطافت‌ و لذتي‌ كه‌ شما به‌ فارسي‌ از اين‌ اشعار مي‌بريد، ما نمي‌بريم‌ اما اين‌ مقدارمي‌دانيم‌ كه‌ اين‌ يك‌ شعر عادي‌ نيست‌.
به‌ هر حال‌، شعر تا حدودي‌ به‌ ميدان‌ آمده‌ است‌. در عربي‌ هم‌ مضامين‌ بسيار عالي‌و سازنده‌اي‌ آمده‌ است‌: يابن‌ النبي‌ المصطفي‌ «اي‌ پسر پيغمبر مصطفي‌ (ع) يابن‌ الولي‌المرتضي‌ يابن‌ البتول‌ الزاكيه‌ «اي‌ پسر علي‌ مرتضي‌، اي‌ پسر بتول‌ پاك‌» تبكيك‌ اعيني‌لا لِأجل‌ِ مثوبة‌ «چشمم‌ براي‌ تو گريه‌ مي‌كند. ولي‌ نه‌ براي‌ ثواب‌ و پاداش‌» لكنما عيني‌لاجلك‌ باكية‌ «لكن‌ چشمم‌ فقط‌ براي‌ تو گريه‌ ميكند».
مضمون‌ شعري‌ ابيات‌ مذكور خيلي‌ بالاست‌، يعني‌ بحث‌ ثواب‌ و بحث‌ پاداش‌گرفتن‌ نيست‌. پاداش‌ همين‌ مقدار بس‌ كه‌ لطف‌ خدا شامل‌ حال‌ من‌ بوده‌ است‌ تا تو رابشناسم‌ و براي‌ تو گريه‌ كنم‌ و احساساتم‌ براي‌ تو به‌ حركت‌ در آيد. آيا بالاتر از اين‌ پاداش‌؟
شعر ديگري‌ است‌ از شيخ‌ كاظم‌ الازري‌ كه‌ مي‌گويد:
قَد غَيَّرَ الطَّعن‌ُ مِنهُم‌ كُل‌َّ جارِحَة‌ٍاءلاَّ المَكارِم‌َ في‌ أَمن‌ٍ مِن‌َ الغِيَرِ
«ضربة‌ شمشير، همة‌ اعضاي‌ شهداي‌ دشت‌ خونين‌ نينوا را تغيير داد و متلاشي‌كرد، مگر آن‌ شرف‌ و حيثيت‌ و كرامت‌ و ارزش‌ انساني‌ آن‌ها را كه‌ براي‌ ابد تازه‌ كرد (براي‌هميشه‌ ماندگار كرد) كرم‌، شرافت‌ و عزت‌ آنان‌ را ابديت‌ داد.
در بعضي‌ از اشعار، مطالب‌ فوق‌ العاده‌ عالي‌ وجود دارد كه‌: من‌ نمي‌دانم‌ كه‌ اين‌شمشير چه‌ طور از روي‌ تو اي‌ حسين‌ خجالت‌ نكشيد؛(ما اَنصَفَت‌ كَزُّبا يا لَيث‌َ غابَتِها).
«اي‌ شير بيشة‌ شجاعت‌ و خويشتن‌ داري‌، چه‌ طور اين‌ نيزه‌ها و شمشيرها انصاف‌نكردند كه‌ به‌ شما اصابت‌ كردند؟» اين‌ ابيات‌ بسيار زياد است‌. از اين‌ جهت‌، ادبيات‌ ما از موقعي‌ كه‌ در شعاع‌ حسين‌قرار گرفته‌، ترقي‌ خاصي‌ داشته‌ است‌ اگر كسي‌ واقعاً بخواهد كه‌ شعر او، شعر باشد و ماندگاربماند، به‌ جاذبيت‌ امام‌ حسين‌(ع) سوق‌ پيدا كند. خدا «محمد حسين‌ شهريار» را رحمت‌كند! نمي‌دانم‌ آيا شما با تمام‌ ديوان‌ او سر و كار داريد يا نه‌؟ اما بيشتر همان‌ شعر «علي‌ اي‌هماي‌ رحمت‌» در دلهاي‌ شما مانده‌ است‌، يا آن‌ چند بيتي‌ كه‌ براي‌ كربلا مي‌گويد:
دوستــانش‌ بــي‌ وفا و دشمنانش‌ پـر جفا با كدامين‌ سر كند؟ مشكل‌ دو تا دارد حسين‌
شهريار از آن‌ جا مانده‌ است‌، و الاّ بعضي‌ از اشعار او از نظر ادبي‌، بسيار خوب‌ وبعضي‌ ديگر در حد متوسط‌ است‌... بقا و ابديت‌ يك‌ اثر هنري‌، وابسته‌ به‌ اين‌ است‌ كه‌ آن‌چه‌ موضوع‌ آن‌ هنر است‌، چيست‌؟ بقا و جاودانگي‌ يك‌ اثر هنري‌، بسته‌ به‌ اين‌ است‌ كه‌ به‌كدام‌ اصل‌ ثابت‌ بشر تكيه‌ كرده‌ است‌؟
و در «فرهنگ‌ عاشورا» چنين‌ مي‌خوانيم‌:
«سبك‌ شاعران‌ در سرودن‌ شعر عاشورا نيز متفاوت‌ بوده‌ است‌. برخي‌ در قالب‌سوزناكترين‌ مرثيه‌ها، عواطف‌ را بر انگيخته‌اند و به‌ جنبه‌هاي‌ عاطفي‌ و روحي‌ بيشتر تكيه‌داشته‌اند، برخي‌ حالت‌ مقتل‌ و واقعه‌ نگاري‌ و ثبت‌ قضايا را دارد، برخي‌ هم‌ بخصوص‌ ازشاعران‌ متأخر و معاصر، چه‌ عرب‌ چه‌ فارس‌، در سروده‌هاي‌ خويش‌ حالت‌ نقد نسبت‌ به‌عزاداري‌ و گرية‌ صرف‌ دارند و عاشورا را از زاوية‌ حماسي‌ و انقلابي‌اش‌ نگريسته‌ و مطرح‌ساخته‌اند، تا الگويي‌ باشد براي‌ مبارزه‌ با ستم‌ و ستمگران‌ و فقر آفرينان‌ و دفاع‌ از حق‌ وعدل‌ و انسانيت‌ و آزادگي‌».
به‌ هر حال‌، در گذر زمان‌، هنرنمايي‌هاي‌ شاعران‌ متعهد براي‌ پاستاري‌ ازارزش‌هاي‌ حماسة‌ جاويد كربلا ستودني‌ است‌.
ويژگي‌هاي‌ شعر كربلا
شعر كربلا، فرياد بلند و جانگذار مظلوميت‌ خاندان‌ نور و اهل‌ بيت‌رسول‌الله‌(ص)است‌.
شعر كربلا، وصف‌ وسيعترين‌ مصيبت‌ همة‌ اعصار است‌ كه‌ «لا يوم‌ كيومك‌ يااباعبدالله‌».
شعر كربلا، جلوة‌ «مودّت‌ ذي‌ القربي‌» از زبان‌ صاحبان‌ دل‌هاي‌ به‌ درد آمده‌ است‌.
شعر كربلا، جوابي‌ بر استغاثة‌ «هل‌ من‌ ناصر ينصرني‌» آن‌ امام‌ مظلوم‌ است‌.
شعر كربلا، پرتو پر جلاي‌ حيات‌ خون‌ كربلا و بيان‌ كربلاست‌.
شعر كربلا، صداي‌ قدم‌هاي‌ رهروان‌ راه‌ منتهي‌ به‌ كربلاست‌.
شعر كربلا، وصف‌ چهرة‌ كريه‌ نفاق‌ است‌، تا غافلان‌ بدانند كه‌ چگونه‌ حقيقت‌ انكارولايت‌ الهي‌، كفر است‌.
شعر كربلا، حامل‌ لواي‌ تولي‌ و تبري‌ است‌، كه‌ قوام‌ فروع‌ دين‌ و دوام‌ شرع‌ مديون‌اين‌ دو اصل‌ اصيل‌ است‌.
شعر كربلا، فرياد عدالتخواهي‌ انسان‌ در طول‌ قرون‌ و اعصار است‌
شعر كربلا، آميزه‌اي‌ است‌ از كلمات‌ آتشين‌، پاره‌هاي‌ جگر گوينده‌ و خواننده‌ وشنونده‌ كه‌ سرخي‌ خود را از بيرق‌ خوني‌ سرور مظلومان‌ به‌ وام‌ دارد. و تا آن‌ بيرق‌ خوني‌برفراز قبه‌ آن‌ امام‌ مظلوم‌ در اهتراز است‌، دل‌هاي‌ محبان‌ در سوز و گداز است‌.
سازمان‌ تبليغاتي‌ خودكار (ادبيات‌ عرب‌)
«شعرا و نويسندگان‌ اسلامي‌ با ملاحت‌ و عواطف‌ مخصوص‌، خون‌ حسين‌ (ع) واثر عميق‌ آن‌ را در اجتماع‌ بشريت‌ ستودند.
همه‌ مي‌دانيم‌: زماني‌ كه‌ حسين‌ (ع) كشته‌ شد، روزنامه‌ و دستگاههاي‌ تبليغاتي‌امروز، مانند راديو تلويزيون‌ وجود نداشت‌.
دستگاههاي‌ فرستنده‌ و گيرنده‌ آن‌ زمان‌ شعرا و احساسات‌ مردم‌ بود اين‌ ابتكارنخست‌ از بانوان‌ اهلبيت‌ (ع) مايه‌ گرفت‌.
همان‌ بانوان‌ كه‌ انصاف‌ تاريخ‌ انسان‌، زناني‌ عاقلتر و مهربانتر و با عاطفه‌تر از آنان‌به‌ ياد ندارد و شايد سرّ همسفر شدن‌ بانوان‌ نيز با امام‌ (ع) همين‌ نكته‌ بود كه‌ از ديده‌ بازگوكنند، نه‌ از شنيده‌!
پس‌ از آن‌، روح‌ مظلوم‌ دوستي‌ و حقيقت‌ جوئي‌ شاعران‌ عرب‌، باهتزاز در آمد، بي‌آنكه‌ حقوق‌ وصله‌اي‌ دريافت‌ كنند، با احساسات‌ و عواطف‌ شاعرانه‌، معنويت‌ و اهميت‌خون‌ حسين‌ (ع) را در دفاتر و اوراق‌ تاريخ‌ اسلام‌ ثبت‌ كردند اينك‌ براي‌ اثبات‌ اين‌مطلب‌، نمونه‌اي‌ از اين‌ اشعار را كه‌ كمتر از نيم‌ در هزار است‌، از نظر خوانندگان‌ ميگذرانيم‌.
1ـ(رباب‌) زوجه‌ طاهره‌ آن‌ حضرت‌ در اشعار سوزناك‌ خود چنين‌ گفت‌:
ان‌ الذي‌ كان‌ نوراً يستضاء به‌ بكربلا قتيل‌ غير مدفون‌   ***  من‌ لليتا مي‌ و من‌ للسائلين‌ و من‌يعْني‌ و يأوي‌ اليه‌ كل‌ مسكين‌
يعني‌: «آن‌ كسي‌ كه‌ پناه‌گاه‌ بيچارگان‌ و يتيمان‌ و مساكين‌ بود جهان‌ اسلام‌ از نوروجودش‌ روشن‌ ميشد، در كربلا شهيد شده‌ و بي‌ دفن‌ مانده‌ است‌». اين‌ بانوي‌ محترم‌،مي‌خواهد بگويد: كسي‌ كه‌ براي‌ اسلام‌ نور و براي‌ ضعفا و بيچارگان‌ پناهگاه‌ بود، چرا بايدكشته‌ شود و چرا بايد بدنش‌ بي‌ دفن‌ بماند؟
شكي‌ نيست‌ كه‌ در شرايط‌ حكومت‌ ستم‌ پرور يزيد، اظهارات‌ اين‌ بانوي‌ بزرگواربراي‌ بزرگداشت‌ فداكاري‌ حسين‌ (ع) يك‌ تابلو بسيار ارزنده‌ و فرستندة‌ مؤثري‌ بوده‌ است‌.
2ـ(سكينه‌) دختر دانشمند امام‌ (ع) پيوسته‌ با شعر و سخن‌ سازي‌، خون‌ مقدس‌حسين‌ (ع) و شهيدان‌ اهل‌ بيت‌ خود را رنگين‌ نگه‌ مي‌داشت‌ در آن‌ زمان‌ كه‌ حكومت‌اسلامي‌ در چنگ‌ مخالف‌ بود، راهي‌ بهتر از ابتكار حضرت‌ سكينه‌ موجود نبود. اين‌ بانو،مقدم‌ تمام‌ شاعراني‌ كه‌ در مصائب‌ پدر بزرگوارش‌ شعر مي‌سرودند، گرامي‌ مي‌داشت‌بعلاوه‌ خود نيز يكي‌ از بانوان‌ فاضل‌ و اديب‌ عرب‌ بود. سكينه‌ ضمن‌ اشعار خود گفته‌ است‌:
يا امة‌ السوء هاتوا ما احتجاجكم‌ غدا و جلكم‌ بالسيف‌ قد صفقه‌
بكف‌ شر عباد الله‌ كلهم‌ نسل‌ البغايا و جيش‌ المرق‌ الفسقة‌ يعني‌ اي‌ بدكاران‌ امت‌! كه‌ با همراهي‌ و همكاري‌ بدترين‌ مخلوقات‌ و نسل‌ زنا و قشون‌ستمگران‌ فاسق‌، به‌ روي‌ پيامبر صلي‌ الله‌ عليه‌ و آله‌ و سلم‌ شمشير زده‌ (حسين‌ راكشته‌ايد) فردا كه‌ روز رستاخيز و انتقام‌ است‌، حجت‌ شما نزد خدا چه‌ خواهد بود؟
بيست‌ سال‌ بعد از شهادت‌ حسين‌ (ع) بود كه‌ شاعر بزرگ‌ عرب‌ (فرزدق‌) با سرودن‌چكامه‌ ميميه‌ خود در مدح‌ زين‌ العابدين‌، وصي‌ حسين‌ (ع) چنان‌ تو دهني‌ محكمي‌ به‌دستگاه‌ زورگويي‌ امويان‌ نواخت‌ كه‌ براي‌ سال‌هاي‌ متمادي‌ ورد زبان‌ها شده‌ بود كه‌ از آن‌جمله‌ است‌:
من‌ معشر حبهم‌ دين‌ و بغهضم‌ كفر و قربهم‌ منح‌ و معتصم‌  ***  مقدم‌ بعد ذكر الله‌ ذكر هم‌ في‌ كل‌ بدء و مختوم‌ به‌ الكلم‌
يعني‌ ايشان‌ از بقاياي‌ هماي‌ جماعت‌ (پيغمبران‌) هستند كه‌ دوستيشان‌ با اساس‌ايمان‌ و دشمنيشان‌ با كفر آميخته‌ است‌. بعد از نام‌ خدا نام‌ ايشان‌ بر همه‌ كس‌ مقدم‌ و درابتدا و انتهاي‌ هر سخن‌ ذكر مي‌شود.
«دعبل‌ بن‌ علي‌ خزاعي‌» شاعر نامي‌ عرب‌، اشعار بلندي‌ در عظمت‌ خون‌ فرزندان‌فاطمه‌3 سرود و از جمله‌ گفته‌:
بنات‌ زياد في‌ القصور مصونة‌ بنات‌ رسول‌ الله‌ في‌ الفلوات‌
و آل‌ رسول‌ الله‌ تدمي‌ نحورهم‌ و آل‌ زياد ربة‌ الحجلات‌! الخ‌ دعبل‌ گفته‌ مادامي‌ كه‌ عمر دنيا باقي‌ است‌، اگر من‌ زنده‌ باشم‌ مي‌گريم‌ چرا نگريم‌؟ با اين‌كه‌ مي‌بينم‌ خانه‌هاي‌ فرزندان‌ پيامبر (ص) ويران‌ شد و از گلوگاه‌ آنان‌ پيوسته‌ خون‌ ريخت‌ ودختران‌ رسول‌ الله‌ در بيابان‌ها اسير و در بدر شدند، آل‌ زياد و دختران‌ او در قصرهاي‌ عالي‌در كمال‌ راحتي‌ حجلة‌ عيش‌ و عشرت‌ داشته‌اند.
ابراهيم‌ بن‌ عباس‌ (دوست‌ صميمي‌ دعبل‌) اشعار غرائي‌ سرود كه‌ مطلعش‌اين‌است‌:
ازلت‌ عزاء القلب‌ بعد التجلد مصارع‌ اولاد النبي‌ محمد (ص) يعني‌ غم‌ هايي‌ كه‌ از كشتارگاه‌ اولاد پيامبر بر دل‌ نشسته‌، همة‌ مصائب‌ و غم‌ها را مندك‌نموده‌ است‌.
حميري‌ به‌ گفتة‌ ابوالفرج‌ در اغاني‌، بيت ذيل‌ و ضميمة‌ آن‌ را سروده‌ است‌:
و اذا مررت‌ بقبره‌ فاطل‌ به‌ وقف‌ المطيه‌  ***  و ابك‌ المطهر للمطهر و المطهرة‌ النقية‌
يعني‌ هنگامي‌ كه‌ بر آرامگاه‌ شهيد كوي‌ حق‌ حضرت‌ حسين‌ (ع) گذشتي‌، وقوف‌ واقامت‌ خويش‌ طولاني‌ كن‌. بعد از آن‌ مردان‌ پاكدل‌ و بانوان‌ پاكيزه‌ نهاد را به‌ خاطر عزاي‌پاكبازان‌ كربلا (حسين‌ انصارش‌) بگريان‌! بنا بگفتة‌ اين‌ شاعر عدم‌ دوستي‌ حسين‌ (ع) ازبد دلي‌ و پستي‌ ذاتت‌ مايه‌ گرفته‌ است‌ و كسي‌ كه‌ پاكدل‌ و پاكيزه‌ دين‌ است‌، بايد براي‌حسيني‌ كه‌ پاك‌ و پاكيزه‌ بود، سوگواري‌ كند.
با اين‌ بيان‌ كساني‌ كه‌ دوستدار پاكيزگي‌ روح‌ و ايمانند، بايد حسيني‌ شوند و باپيروي‌ از روش‌ حسين‌ (ع) ريشه‌ ظلم‌ تبهكاري‌ را متزلزل‌ سازند. «عبدالله‌ بن‌ كثير»يكي‌ از شعراي‌ زبر دست‌ بود. وي‌ در چكامة‌ غراي‌ خود به‌ عظمت‌ خون‌ حسين‌ (ع) اشاره‌كرده‌، كارگردانان‌ حزب‌ اموي‌ را به‌ باد انتقاد گرفته‌ و گفته‌ است‌:
لعن‌ الله‌ من‌ يسب‌ علياً و حسيناً من‌ سوقه‌ و امام‌ يعني‌ در نزد خداوند، مردود و ملعون‌ باد، كسي‌ كه‌ به‌ شخصيتي‌ مانند علي‌ و حسين‌«عليهماالسلام‌» نسبت‌ ناروا مي‌دهد، خواه‌ امير باشد، خواه‌ رعيت‌. «ابو نواس‌» در تأييدهمين‌ موضوع‌ و مقايسة‌ حق‌ و باطل‌ چنين‌ سرود:
ينشي‌ التلاوة‌ في‌ ابياتهم‌ ابداً و في‌ بيوتهم‌ الوطار و النعم‌!يعني‌ پيوسته‌ از خانه‌هاي‌ اهلبيت‌ (علي‌ و فرزندانش‌) تلاوت‌ قرآن‌ شنيده‌ مي‌شد اما درخانه‌هاي‌ طرف‌ مقابلش‌، يعني‌؛ بني‌ اميه‌ و بني‌ عباس‌، صداي‌ تار و طنبور و ساز و آواز به‌گوش‌ مي‌رسيد.
«شيخ‌ مفلح‌ صميري‌» ضمن‌ اشعار خود گفته‌:
و اعظم‌ من‌ كل‌ الرّزايا رزيه‌ مصارع‌ يوم‌ الطف‌ ادهي‌ واشنع‌ يعني‌ بزرگترين‌ صحنه‌هاي‌ مصيبت‌ دنيا، مصيبت‌ حسين‌ (ع) (كشتارگاه‌ كربلا) است‌ كه‌از هر فاجعه‌اي‌ شنيع‌تر و دردناكتر مي‌باشد.
سيد نصرالله‌ حائري‌ گفته‌:
من‌ اي‌ّ جرم‌ الحسين‌ يقتل‌؟ و العلم‌ فيه‌ و الكتاب‌ المنزل‌! يعني‌ حسين‌ (ع) كه‌ معدن‌ علم‌ و كتاب‌ بود، چه‌ گناه‌ داشت‌ كه‌ او را كشته‌اند؟ اين‌ شاعر بااين‌ سؤال‌ مي‌خواهد بگويد اگر كشندگان‌ حسين‌ (ع) پيرو قرآن‌ و دوستدار علم‌ و دانش‌بودند، حسين‌ (ع) را نمي‌كشتند. بنابر اين‌ هر كسي‌ كه‌ پيرو دين‌ و دانش‌ است‌، بايد بغض‌خود را نسبت‌ به‌ كشندگان‌ حسين‌ (ع) اظهار نمايد. ابن‌ ابي‌ الحديد گفته‌:
ولقد بكيت‌ُ لقتل‌ آل‌ محمدٍ بالطف‌ّ حتي‌ كل‌ عضو مَدمَع‌ُ
تا الله‌ لاانسي‌َ الحسين‌ و شِلوه‌ تحت‌ السنابك‌ بالعراء مُوزَّع‌ُ يعني‌ من‌ براي‌ كشته‌ شدن‌ فرزندان‌ پيامبر در صحنة‌ عاشورا نيز اشك‌ها ريخته‌ام‌، آن‌سان‌ كه‌ گويي‌ هر عضو از اعضاي‌ من‌ چشمي‌ اشك‌ فشان‌ شده‌. به‌ خدا، نمي‌توانم‌ حسين‌و اعضاء بدنش‌ را كه‌ زير سم‌ اسبان‌ خرد شده‌ و برهنه‌ و جدا مانده‌ بود فراموش‌ كنم‌.
ميرسيد شريف‌ كاظمي‌ گفته‌:
اسفي‌ بصدر حاز علم‌ المصطفي‌ اضحف‌ تجول‌ عليه‌ خيل‌ بن‌ الدعي‌ يعني‌ افسوس‌ و اسف‌ من‌ براي‌ آن‌ سينه‌اي‌ است‌ كه‌ حامل‌ علوم‌ محمد «صلي‌ الله‌ عليه‌ وآله‌» بود، در حالي‌ كه‌ مركب‌هاي‌ لشكر حرام‌ زاده‌ (ابن‌ زياد) بر آن‌ سينه‌ تاخت‌ و تازمي‌كردند. ناسخ‌ نوشته‌: هنگامي‌ كه‌ زيد مصري‌، درباريان‌ متوكل‌ را به‌ خاطر مرگ‌ كنيزك‌او عزادار ديد، اين‌ شعر را انشاد نمود:
ايحرث‌ بالطف‌ قبر الحسين‌ و يعمر قبر بني‌ الزانية‌؟
لعل‌ الزمان‌ يعود لهم‌ وياتي‌ بهم‌ دولة‌ ثانيه‌ سازندة‌ شعر از روي‌ تعجب‌ مي‌پرسد: آيا بايد قبر حسين‌ (ع) فرزند پيامبر را ويران‌ كرد؟ ودر عوض‌ قبر فرزندان‌ زنا را تعمير نمود؟ آيا فكر نمي‌كنند كه‌ شايد دولت‌ ستمگران‌ سپري‌شده‌، دوباره‌ حكومت‌ عدل‌ پرور فرزندان‌ حسين‌ «عليه‌ السلام‌» باز گردد؟
اديب‌ ماهر عرب‌ (ديك‌ الجن‌) گفته‌ است‌:
يا عين‌ كربلا مقابرقد تر كن‌ قلبي‌ مقاب‌ الكرب‌ يعني‌ اي‌ ديدگان‌ اشكبار! در زمين‌ كربلا عزيزاني‌ به‌ خاك‌ خفته‌اند كه‌ دلم‌ را گورستان‌اندوه‌ و درد كرده‌اند.
كميت‌ اسدي‌، شاعر انقلابي‌ عرب‌ در نتيجة‌ فداكاري‌ حسين‌ (ع) دل‌ به‌ بني‌ هاشم‌باخت‌ و از امويان‌ رو بر تافته‌ چنين‌ گفت‌:
بني‌ هاشم‌ رهط‌ النبي‌ فانني‌ بهم‌ ولهم‌ ارضي‌ مراراً و اغضب‌  ***  فمالي‌ الا آل‌ احمد شيعة‌و مالي‌ الا مذهب‌ الحق‌ مذهب‌
يعني‌ بني‌ هاشم‌ قبيلة‌ پيامبرند، و من‌ حقاً به‌ خاطر رضاي‌ آنان‌ راضي‌ و براي‌غضبشان‌، غضبناك‌ هستم‌. من‌ جز از آل‌ پيامبر از احدي‌ پيروي‌ نمي‌كنم‌. من‌ جز مذهب‌حق‌؛ يعني‌ مذهب‌ بني‌ هاشم‌ مذهبي‌ ندارم‌...
حلّي‌ يكي‌ از شعراي‌ عراق‌ گفته‌:
و يضيق‌ الدنيا علَي‌ بن‌ محمدفكانما المأوي‌ عليه‌ محرم‌
و يقدم‌ الاُموي‌ و هو مؤخر و يؤخر العلوي‌ و هو مقدم‌ يعني‌ كار بجايي‌ رسيده‌ بود كه‌ دنيا بر حسين‌ (ع) فرزند پيامبر (ص) تنگ‌ گرديد. گوياسكونت‌ بر پشت‌ زمين‌ بر آن‌ حضرت‌ حرام‌ شده‌ است‌. امويان‌ كه‌ مي‌بايد مؤخر باشندپيشتاز، و علويان‌ كه‌ مي‌بايد مقدم‌ باشند، از پس‌ قرار گرفته‌اند!
«شيخ‌ صالح‌ كواز» فرزندان‌ فاطمه‌ (س‌) را مخاطب‌ قرار داده‌ چنين‌ گفت‌:
قوموا فقد عصفت‌ بالطف‌ عاصفة‌ مالت‌ بارجاء طور العز فانصدعا
ولتذهل‌ اليوم‌ فيكم‌ كل‌ مرضعة‌ فطفله‌ من‌ دماء او داجه‌ رضعا يعني‌ برخيزيد كه‌ تند باد مخالف‌ مي‌خواست‌ در صحراي‌ كربلا پايه‌ها عزت‌ شما رامتزلزل‌ سازد. بايد زنان‌ شيرده‌ شما از يم‌ ستمگران‌، كودكان‌ خود را پنهان‌ دارند، مبادامانند داستان‌ كربلا، كاري‌ كنند كه‌ كودكان‌ بيگناه‌ شما عوض‌ پستان‌ مادران‌، با رگ‌هاي‌خون‌ آلود پدران‌، لب‌ خود راتر كنند!!
«اين‌ چكامه‌هاي‌ غراكه‌ از صد دانشور و شعراي‌ اسلامي‌ براي‌ نمونه‌ به‌ نظرخوانندگان‌ رسيد، به‌ خوبي‌ مي‌رساند كه‌ خون‌ مقدس‌ سالار شهيدان‌ چه‌ اثر گرانمايه‌اي‌ درميان‌ ادباء و شعراء و اهل‌ ذوق‌ و هنر باقي‌ گذاشته‌ است‌. علاوه‌ بر نكته‌هاي‌ دقيق‌ ادبي‌ واستعارات‌ و كنايات‌ و يادداشت‌هاي‌ عظيم‌ تاريخي‌، اين‌ شاعران‌ زبردست‌ عرب‌، بااحساسات‌ شاعرانه‌، حس‌ عدالت‌ خواهي‌ مسلمانان‌ را بيدار كرده‌، آنان‌ را پيوسته‌ عليه‌ ظلم‌بسيج‌ كردند.
يك‌ تن‌ از اين‌ شاعران‌، «كميت‌ اسدي‌» است‌ كه‌ با اشعار سوزناكش‌ با بني‌ اميه‌جنگيد و سرانجام‌ آنان‌ را رسوا و مفتضح‌ نمود. كميت‌ با اشعار خود دل‌هاي‌ ستمكاران‌ رابلرزه‌ در آورد. محدث‌ قمي‌ نوشته‌: عبدالله‌ بن‌ حسن‌ آن‌ چنان‌ تحت‌ تأثير چكامة‌ كميت‌قرار گرفت‌ كه‌ قباله‌ ملكه‌ خود را به‌ او بخشيد و زنان‌ بني‌ هاشم‌ آن‌ چه‌ توانستند اززيورهاي‌ خود به‌ او بذل‌ نمودند، ولي‌ كميت‌ كه‌ واقعاً روح‌ انقلابي‌ داشت‌ ، ديناري‌ از آن‌بخشش‌ها را قبول‌ نكرد و گفت‌: اين‌ سخنان‌ را فقط‌ به‌ خاطر حق‌ و رضاي‌ خداوند گفته‌ام‌.
سرانجام‌ همين‌ چكامه‌هاي‌ انقلابي‌ كميت‌، باعث‌ مرگ‌ او شد. يعني‌ به‌ امر حاكم‌كوفه‌ 8 نفر بر سر او ريختند و آن‌ شاعر پاك‌ نهاد را شهيد كردند.»
ارزش‌ معنوي‌ شعر عاشورايي‌
«آيت‌ الله‌ شيخ‌ محمد حسن‌ نجفي‌»، مؤلف‌ دائرة‌ المعارف‌ فقه‌ شيعه‌ «كتاب‌ جواهركلام‌»، با وجود آن‌ كه‌ براي‌ تأليف‌ اين‌ اثر گران‌ سنگ‌ يك‌ ربع‌ قرن‌ زحمت‌ كشيده‌ ومرارت‌ها و سختي‌هاي‌ فراواني‌ را تحمل‌ نموده‌ است‌، تمنا داشته‌ كه‌ «اي‌ كاش‌ قصيدة‌هائيه‌ اُزري‌ شيخ‌ محمد كاظم‌ اديب‌ شيعه‌» در نامة‌ عمل‌ من‌ بود و كتاب‌ جواهر من‌ در نامة‌عمل‌ اُرزي‌.
مرحوم‌ خياباني‌ در وقايع‌ الايام‌، ص‌ 494 مي‌گويد:
«عالم‌ جليل‌ سيد نبيلي‌ از فضلاي‌ عرب‌ براي‌ اين‌ احقر نقل‌ كرد كه‌ شاعري‌ ازمعاصرين‌ ازري‌ از راه‌ جسد چنانچه‌ دأب‌ بعضي‌ از قاصرين‌ معاصرين‌ است‌، بروي‌ تعييب‌مي‌كرد و پيوسته‌ در مجامع‌ مردم‌ از غايت‌ جهل‌ بروي‌ نقص‌ وارد مي‌نمود كه‌ قصايد وابيات‌ ازري‌ چندان‌ اهميتي‌ و تعريفي‌ ندارد كه‌ اين‌ قدر بين‌ الناس‌ معروف‌ شده‌. شبي‌حضرت‌ صديقه‌ طاهره‌ «عليها السلام‌» را در واقعه‌اي‌ ديد كه‌ او را خطاب‌ عتاب‌ نمودفرمود: مالك‌ ولولدي‌ الكاظم‌ لو لم‌ يقل‌ الّا شعراً و احداً لكفاه‌ و هو هذا ؛ چه‌ كاري‌ داري‌ باپسرم‌ كاظم‌؟ اگر نمي‌گفت‌ مگر يك‌ شعر را، در حق‌ او كافي‌ بود و آن‌ اين‌ است‌:
قَد غيّر الطّعن‌ منهم‌ كُل‌َّ جارِحَة‌ٍاِلّا المكارم‌ في‌ امن‌ٍ من‌ الغير يعني‌ اگر چه‌ طعن‌ نيزه‌ و زخم‌ دشمن‌ محلي‌ از اعضاء و جوارح‌ جوانان‌ بني‌ هاشم‌ راسلامت‌ نگذاشت‌ و جاي‌ درستي‌ نماند، اما مكارم‌ اخلاق‌ و محاسن‌ اوصاف‌ ايشان‌ را ابداًتصرف‌ نتوانست‌ داد و آنها همچنان‌ مصون‌ و محفوظ‌ ماند.
«سيد بحر العلوم‌، او را بر عالمان‌ جليل‌، به‌ هنگامي‌ كه‌ بر او وارد مي‌شد، مقدم‌مي‌داشت‌. «ازري‌» را به‌ همان‌ چشم‌ مي‌نگريست‌ كه‌ امام‌ صادق‌ (ع) هشام‌ بن‌ حكم‌ رامي‌نگريست‌. چون‌ ازري‌ با مخالفان‌ به‌ خوبي‌ مناظره‌ مي‌كرد (هم‌ چنان‌ كه‌ هشام‌ بن‌حكم‌ در مناظره‌ با مخالفين‌ شهرت‌ دارد) و شعر او در مرتبه‌اي‌ بلند جاي‌ داشت‌.»
«موقعي‌ كه‌ مولانا محتشم‌ كاشاني‌ در مرثية‌ برادرش‌ عبدالغني‌ كه‌ در سفر مكه‌فوت‌ نموده‌ نوحه‌ گري‌ مي‌كرد، شبي‌ در عالم‌ رؤيا امير المؤمنين‌ (ع) را ديد. حضرت‌ به‌ اومي‌فرمايد: چرا در مصيبت‌ برادرت‌ مرثيه‌ مي‌گويي‌ و براي‌ فرزندم‌ حسين‌ (ع) مرثيه‌نمي‌گويي‌؟ عرض‌ كرد: يا علي‌! مصيبت‌ حضرت‌ حسين‌ (ع) خارج‌ از حدود حصر بوده‌ ومن‌ نمي‌دانم‌ كه‌ از كدام‌ مصائب‌ او شروع‌ كنم‌. آن‌ وقت‌ حضرت‌ علي‌ (ع) مي‌فرمايد بگو:«باز اين‌ چه‌ شورش‌ است‌ كه‌ در خلق‌ عالم‌ است‌» محتشم‌ از خواب‌ بيدار شده‌ و بقيه‌ رامي‌گويد تا مي‌رسد به‌ اين‌ شعر:
«هست‌ از ملال‌ گر چه‌ بري‌ ذات‌ ذوالجلال‌» و در مصرع‌ بعد باز متحيّر بوده‌ كه‌ چه‌بگويد كه‌ شايستة‌ مقام‌ حضرت‌ ربوبي‌ باشد، ولي‌ باز به‌ مدد او رسيده‌ و در خواب‌ حضرت‌ولي‌ عصر «عج‌ الله‌ تعالي‌ فرجه‌ الشريف‌» را مي‌بيند و به‌ او مي‌فرمايد بگو: كو در دل‌ است‌ وهيچ‌ دلي‌ بي‌ ملال‌ نيست‌، پس‌ بيدار شده‌ و آن‌ بند را به‌ پايان‌ مي‌رساند.»
و داستان‌ محمد حسين‌ شهريار كه‌ شهره‌ هر شهر و ديار است‌، و هر كه‌ طالب‌ است‌به‌ بخش‌ پاياني‌ وصيت‌ نامة‌ مرحوم‌ آيت‌ الله‌ العظمي‌ نجفي‌ مرعشي‌ مراجعه‌ فرمايد.بيش‌ از اين‌ در مقدمه‌ نمانيم‌ و خلاصة‌ آنچه‌ گفته‌ شد، اين‌ است‌: «قبول‌ خاطر و لطف‌سخن‌ خداداد است‌»
الحمدلله‌ رب‌ العالمين‌
بابائي‌ آملي‌
رؤيت‌ هلال‌ غم‌
هلال‌ ماه‌ محرم‌ گشوده‌ آغوشش‌ مگر ز وصف‌ حسينم‌ كه‌ گفته‌ در گوشش‌  ***  عجب‌ عزاي‌ غريبي‌ بود كه‌ صدها سال‌گذشته‌ است‌ و، جهاني‌ بود سيه‌ پوشش‌
***
خيمة‌ ماه‌ محرم‌ زده‌ شد در دل‌ ما باز نام‌ تو شده‌ زينت‌ هر محفل‌ ما   *** جز غم‌ عشق‌ تو ما را نبود سودائي‌ عشق‌ سوزان‌ تو آغشته‌ به‌ آب‌ و گل‌ ما
***
همه‌ جا شور عزاي‌ تو بپا مي‌بينم‌ عالم‌ اندر غم‌ تو غرق‌ عزا مي‌بينم‌  *** همه‌ جا نام‌ دل‌ آراي‌ تو را مي‌شنوم‌جلوه‌ روي‌ تو را در همه‌ جا مي‌بينم‌
***
در هواي‌ تو چنان‌ ديدة‌ دل‌ صافي‌ شدهر كجا مي‌نگرم‌، كرب‌ و بلا مي‌بينم‌  ***  تو حسيني‌ و محمد، تو حسيني‌ و علي‌بر رخت‌ هاله‌اي‌ از نور خدا مي‌بينم‌
***
اي‌ ديده‌ خون‌ بباركه‌ ماه‌ محرم‌ نزد خداي‌، ديدة‌ گريان‌ مكرّم‌ است‌  ***  فرمود شاه‌ دين‌ كه‌ منم‌ كشته‌ سرشك‌ بر زخمهاي‌ شاه‌، سرشك‌ تو مرهم‌ است‌
***
روز زاري‌، گه‌ ماتم‌، مه‌ اندوه‌ و غم‌ است‌ماه‌ اندوه‌ و غم‌ است‌  ***  گر به‌ دامن‌ برود خون‌ دل‌ از ديده‌ كم‌ است‌ ماه‌ اندوه‌ و غم‌ است‌
***
اين‌ هلالست‌ مگر خنجر كاري‌ كه‌ دريد دل‌ عالم‌ چو دميد  ***  كز طلوعش‌ ز افق‌ جان‌ جهان‌ پر الم‌ است‌ماه‌ اندوه‌ و غم‌ است‌
***
ماه‌ محرم‌ دميد از افق‌ نيل‌ فام‌شاه‌ مصيبت‌ رسيد صبح‌ طرب‌ گشت‌ شام‌  ***  گشته‌ زغم‌ روزگار تيره‌تر از شام‌ تاركرده‌ به‌ هر رهگذر شور قيامت‌ قيام‌
***
اين‌ هلال‌ نو كز افق‌ دميد همچو خنجرست‌ كاسمان‌ كشيد  ***  هم‌ به‌ ديد خورد هم‌ به‌ دل‌ رسيدآب‌ از آن‌ بريخت‌ خون‌ از اين‌ چكيد
***
تابيد هلال‌ افق‌ ماه‌ محرم‌ گرديده‌ دو عالم‌ همه‌ يك‌ خيمة‌ ماتم‌  ***  بر بام‌ جنان‌ گشت‌ بسي‌ رايت‌ غم‌ راست‌در باغ‌ جنان‌ سرو قد فاطمه‌ شد خم‌
***
اي‌ ماه‌ محرم‌ تو چه‌ ماهي‌ كه‌ هلالت‌ بر آل‌ علي‌ كرب‌ و بلا كرده‌ فراهم‌   ***  در ياد تو از سينه‌ دمد آه‌ پياپي‌ با نام‌ تو از ديده‌ چكد اشك‌ دمادم‌
***
پرسيدم‌ از هلال‌ كه‌ قدت‌ چرا خم‌ است‌؟ گفتا خميدن‌ قدم‌ از بار ماتم‌ است‌   ***  گفتم‌ به‌ چرخ‌ بهر چه‌ پوشيده‌اي‌ كبود؟آهي‌ كشيد و گفت‌ كه‌ ماه‌ محرم‌ است‌
***
گفتم‌ كه‌ اي‌ سپهر بگو كاين‌ عزاي‌ كيست‌؟گفتا عزاي‌ اشرف‌ اولاد آدم‌ است‌   ***  ماه‌ عزا و ماتم‌ شاهي‌ است‌ كز غمش‌ غم‌ها تمام‌ در دل‌ و دل‌ جمله‌ در غم‌ است‌
***
اي‌ دل‌ بنال‌ زار كه‌ هنگامه‌ ماتم‌ است‌وزديده‌ اشك‌ بار كه‌ ماه‌ محرم‌ است‌  ***  هر جا كه‌ بنگري‌، همه‌ اوضاع‌ اندوه‌ است‌هر سو كه‌ بگذري‌، همه‌ اسباب‌ ماتم‌ است‌
***
اين‌ خود چه‌ ماجراست‌ كه‌ از گفتگوي‌ آن‌ يك‌ شهر در مصيبت‌ و يك‌ ملك‌ در غم‌ است‌؟   ***  عالم‌ اگر بود به‌ تزلزل‌، بعيد نيست‌ كاين‌ خود عزاي‌ ماية‌ ايجاد عالم‌ است‌
***
اي‌ دل‌ به‌ ناله‌ كوش‌ كه‌ ماه‌ محرم‌ است‌ آفاق‌ باژگونه‌ و ايام‌ درهم‌ است‌  ***  تنها نه‌ فرشيان‌ به‌ عزايش‌ علم‌ زدند از اين‌ الم‌ علم‌ بر سر عرش‌ اعظم‌ است‌
***
گلزار دهر گشته‌ خزان‌ از سموم‌ قهر گويا ربيع‌ ماتم‌ و ماه‌ محرم‌ است‌  *** ماه‌ تجلّي‌ مه‌ خوبان‌ بود به‌ عشق‌ روز بروز جذبة‌ جانباز عالم‌ است‌
***
عزيران‌ باز ايام‌ عزا شد لواي‌ شاه‌ دين‌ از نو بپا شد  ***  محرم‌ آمد و ذرات‌ عالم‌ عزادار شهيد كربلا شد
***
در اين‌ مه‌ به‌ ابرو فرق‌ اكبر ز تيغ‌ منقذ بي‌ دين‌ دو تا شد   ***  گلوي‌ اصغر بي‌ شير پرخون‌ به‌ روي‌ دست‌ بابش‌ از جفا شد
***
دو دست‌ حضرت‌ عباس‌ از تن‌ براي‌ جرعة‌ آبي‌ جدا شد  ***  چو ني‌ نالد صغير از اين‌ ستم‌ هاكه‌ بر آل‌ نبي‌ در نينواشد
كربلا؛ فرودگاه‌ خوبان‌
كربلا، نام‌ آشنايي‌ است‌ كه‌ قبل‌ از شهادت‌ حسين‌ (ع) بر سر زبان‌ها بود و انبياءبراي‌ آنچه‌ در اين‌ سرزمين‌ روي‌ خواهد داد، مرثيه‌ سرايي‌ كردند و پس‌ از شهادتش‌، رنگ‌و بوي‌ ديگري‌ به‌ خود گرفت‌.
فرهنگ‌ نويسان‌ و لغت‌ دانان‌ و سفرنامه‌ نگاران‌، هر چه‌ مي‌خواهند از طول‌ وعرض‌ جغرافيايي‌ و آب‌ و هوا و منابع‌ طبيعي‌ و ريشة‌ لفظ‌ و معاني‌ آن‌ سخن‌ بگويند، سخن‌از آب‌ و خاك‌ است‌. اما كربلا يك‌ نام‌ دارد و آن‌ «سرزمين‌ عشق‌» است‌، عشق‌ وارستگان‌به‌ خون‌ غلطيده‌ از آل‌ محمد (ص) .
عشق‌ نارالله‌ و نورالله‌ بودكي‌ كسي‌ از سرّعشق‌ آگه‌ بود.و يا بگو «سرزمين‌ مشتاقان‌» است‌ كه‌ «من‌ أحَب‌ّ لقاء أحَب‌ِّ الله‌ُ لقاءَه‌ُ»
در مصباح‌ المتهجّد طوسي‌ آمده‌ است‌: امام‌ صادق‌ (ع) به‌ صفوان‌ جمّال‌ فرمود:هنگامي‌ كه‌ بر فرات‌ وارد شدي‌ بگو: «اَلّلهم‌ أنت‌َ خَيرُ مَن‌ وُفِدَ» پس‌ كربلا «فرودگاه‌خوبان‌است‌».
«گروهي‌ از مورخان‌ معتقدند كه‌ «كربلا» از دو واژة‌ آشوري‌ «كرب‌» و «ايلا» به‌معني‌ حرم‌ خدا، تركيب‌ يافته‌ است‌. گروهي‌ ديگر مي‌گويند: اين‌ كلمه‌ در اصل‌، فارسي‌است‌ و از دو واژة‌ «كار» و «بالا» به‌ معني‌ كار ارزشمند و آسماني‌، يا به‌ عبارت‌ ديگر، جايگاه‌نيايش‌ و نماز، گرفته‌ شده‌ است‌»
«آري‌، كربلا سرزمين‌ خاطره‌ هاست‌. سرزميني‌ است‌ كه‌ هرگز از يادها نمي‌رود ونامش‌ از صفحة‌ تاريخ‌ محو نمي‌شود. سرزميني‌ است‌ كه‌ خاطره‌هايش‌ هرگز كهنه‌نمي‌گردد و شعله‌هاي‌ برخاسته‌ از آن‌ هيچ‌ گاه‌ به‌ خاموشي‌ نمي‌گرايد.»
خلاصه‌ بر اين‌ سرزمين‌ هر نام‌ زيبا و شكوهمندي‌ برازنده‌ است‌ و چه‌ زيبافرموده‌است‌، امام‌ به‌ حق‌ جعفر صادق‌ (ع) : «جايگاه‌ قبر حسين‌ (ع) از روزي‌ كه‌ او در آن‌دفن‌ گرديد، همواره‌ بوستان‌هاي‌ بهشت‌ است‌».
كربلا، قبلة‌ اهل‌ حقيقت‌
قبلة‌ اهل‌ حقيقت‌، كربلاست‌ كربلا، او قبلة‌ اهل‌ ولايت‌  ***  گر چه‌ دارد كعبه‌، مروه‌ با صفاليك‌، كي‌ دارد مناي‌ كربلا؟
كعبه‌ را گر زمزم‌ است‌ آب‌ حيات‌كربلا را آب‌ خضر آمد فرات‌  ***  رو نما عارف‌، صلات‌ ركعتين‌ در خم‌ ابروي‌ محراب‌ حسين‌.
***
نشان‌ عشق‌ و ايمان‌ و نثار جان‌
الا... اي‌ كربلا،
اي‌ قبلة‌ دل‌هاي‌ حقجويان‌ آزاده‌،
الا... اي‌ مظهر تابان‌ و جاويد شهادت‌ها،
نشان‌ عشق‌ و ايمان‌ و نثار جان‌،
تجليگاه‌ شورانگيز فكر امتي‌ آگاه‌
الا... اي‌ كربلاي‌ خون‌،
الا... اي‌ شوق‌ جانبازان‌ دين‌ را، بهترين‌ كانون‌،
تو، مغناطيس‌ ميليون‌ها دل‌ روييده‌ از خوني‌،
تو نبض‌ زندگي‌ را، بهترين‌ معيار و قانوني‌،
«كربلا» در بردارندة‌ حسين‌ شهيد است‌، كه‌ «زيباترين‌ حماسة‌ عالم‌ بيافريد»
در راه‌ كربلا
شاه‌ سوي‌ كربلا آيد همي‌ بوي‌ خون‌ از دشت‌ها آيد همي‌  ***  كربلا دام‌ بلا و ماتم‌ است‌صيد بين‌ سوي‌ بلا آيد همي‌
گرگ‌ طبع‌ خولي‌ و چاه‌ تنوريوسفي‌ بنگر كجا آيد همي‌  ***  كربلا گهواره‌ و بر دامنش‌ كودكي‌ سيمين‌ لقا آيد همي‌
اكبر و اسماعيل‌ و ليلا هاجر است‌هاجر اينجا با فدا آيد همي‌  ***  تا «حسان‌» بر لب‌ بود نام‌ حسين‌ اشك‌ و خون‌ از ديده‌ها آيد همي‌
مرحبا اي‌ خاك‌ پاك‌ كربلا
مرحبا اي‌ خاك‌ پاك‌ كربلا از حرم‌ برتر ز عزو اعتلا  ***  مرحبا اي‌ گلستان‌ خوش‌ شميم‌ اي‌ به‌ رتبت‌ برتر از عرش‌ عظيم‌ آستانت‌ قبلة‌ اهل‌ جهان‌ آستان‌ بوست‌ همه‌ كرّ و بيان‌  ***  بر غبار و رويت‌ روح‌ الامين‌از سر تعظيم‌ مي‌سايد جبين‌
محفل‌ ديدار و خلوتگاه‌ عشق‌ خوابگاه‌ ناز شاهنشاه‌ عشق‌  ***  مي‌رسد اينك‌ زره‌ سلطان‌ دين‌ راز دارد خلوت‌ حق‌ اليقين‌
خاص‌ تو شد اين‌ شرافت‌ اي‌ زمين‌كز تو تا بد نور رب‌ العالمين‌  ***  كعبه‌ همين‌ جاست‌ در ايمان‌ عشق‌
زنگ‌ شتر ناله‌ زد بر كشيد قافلة‌ عشق‌ به‌ منزل‌ رسيد  ***   زنگ‌ شتر زد به‌ شهيدان‌ صلاگفت‌ كه‌ نزديك‌ بود كربلا
***
موكب‌ حضرت‌ نزديك‌ قصر بني‌ مقاتل‌ به‌ صحراي‌ كربلا رسيد. از نام‌ آن‌ سرزمين‌جويا گشت‌ ؛ پاسخ‌ دادند كه‌ اين‌ جا را غاضريه‌، نينوا، ارض‌ طف‌ و ارض‌ كربلا مي‌خوانند.حضرت‌ فرمود: آخرين‌ منزل‌ ما همين‌ جاست‌ ؛ فرود آمد و دستور داد بر زمين‌ بلندي‌لشگرگاه‌ كرده‌ و خيمه‌ها بر پا كنند.
بار گشاييد به‌ فرمان‌ عشق‌ كعبه‌ همين‌ جاست‌ در ايمان‌ عشق‌
بار گشاييد كه‌ شام‌ فراق‌ رفت‌ و در آمد سحر اشتياق‌
بار گشاييد كه‌ بس‌ ماه‌ و سال‌بود دلم‌ در پي‌ صبح‌ و صال‌
بار گشاييد شهيدان‌ عشق‌ نيست‌ جز اين‌ جا صف‌ ميدان‌ عشق‌
بار بگشاييد اين‌ جا كربلاست‌
بار گشاييد اين‌ جا كربلاست‌ آب‌ و خاكش‌ با دل‌ و جان‌ آشناست‌
السلام‌، اي‌ سرزمين‌ كربلا السلام‌، اي‌ منزل‌ نور خدا
السلام‌، اي‌ وادي‌ دلجوي‌ عشق‌وه‌ چه‌ خوش‌ مي‌آيد بوي‌ عشق‌
السلام‌، اي‌ خيمه‌ گاه‌ خواهرم‌قتلگاه‌ جان‌ گداز اكبرم‌
كربلا، گهوارة‌ اصغر تويي‌ مقتل‌ عباس‌ مه‌ پيكر توئي‌ كربلا، گلزار خزان‌ زدة‌ عشق‌ و ايمان‌ است‌، در آن‌ جا گل‌هاي‌ هميشه‌ بهار رسالت‌ و ثمرة‌آفرينش‌ پايكوب‌ بي‌ رحم‌ترين‌ و پست‌ترين‌ فرزندان‌ آدم‌ شده‌ است‌
امشب‌ شهادت‌ نامة‌ عشاق‌ امضاء مي‌شود
(شب‌ عاشورا)
نزديك‌ شب‌ بود و هوا كم‌ كم‌ تاريك‌ مي‌شد. امام‌ حسين‌ (ع) اصحاب‌ خود را جمع‌كرد. جدي‌ترين‌ لحظات‌ اولاد آدم‌، موقع‌ نزديكي‌ شهادت‌ با شرافت‌ اوست‌. حسين‌ براي‌اين‌ كه‌ پسر حضرت‌ علي‌ (ع) بود، يك‌ لحظه‌ از عمرش‌ بدون‌ جدي‌ بودن‌ نگذشت‌ به‌خصوص‌ حادثه‌اي‌ بزرگ‌ كه‌ فردا در پيش‌ است‌.
امام‌ سجاد (ع) مي‌فرمايد: من‌ بيمار بودم‌. ولي‌ نزديك‌ شدم‌ تا ببينم‌ چه‌ مي‌گويد.ديدم‌ پدرم‌ به‌ يارانش‌ اين‌ طور مي‌فرمود: «اثني‌ علي‌ الله‌ أحسن‌ الثناء و اَحمَدُه‌ُ علي‌ السّراءو الضّراّء» من‌ شكر خداوندي‌ را به‌ جاي‌ آوردم‌ (بهترين‌ ثنا و شكر) ستايش‌ او را مي‌گويم‌براي‌ هر شادي‌ و اندوهي‌ (براي‌ هر گونه‌ گشايش‌ و گرفتاري‌)
***
اين‌ شب‌ از زيباترين‌ شب‌هاي‌ ماست‌ ليلة‌ القدر و شب‌ اسراي‌ ماست‌  ***  بعد از اين‌ شب‌ روز ما را شام‌ نيست‌تا به‌ كوي‌ وصل‌ جز يك‌ گام‌ نيست‌
با نگار دلستان‌ ميعاد ماست‌ امشب‌ اي‌ ياران‌ شب‌ ميلاد ماست‌  ***  سوي‌ محراب‌ نيايش‌ رو كنيد با زلال‌ اشك‌ شست‌ و شو كنيد
***
فاني‌ اندر بحر عاشورا شدم‌ قطره‌ بودم‌ حاليا دريا شدم‌  ***  چيست‌ عاشورا بهاري‌ بي‌ خزان‌جايگاهي‌ برتر از وهم‌ و گمان‌
چيست‌ عاشورا فروغي‌ بي‌ زوال‌خلوت‌ ديدار و ميعاد وصال‌  ***  چيست‌ عاشورا تجلي‌ گاه‌ عشق‌ عرصة‌ اشراف‌ شاهنشاه‌ عشق‌
***
شب‌ عاشورا بود امروز نه‌ روز محشر است‌شور امشب‌ شور محشر نيست‌ شور ديگر است‌  ***  شام‌ عاشورا بود امشب‌ كه‌ خيل‌ كوفيان‌ حلقه‌ سان‌ دور خيام‌ عترت‌ پيغمبر است‌
نوجوانان‌ ز جان‌ بگذشته‌ امشب‌ در وداع‌آن‌ يكي‌ با خواهر و آن‌ ديگري‌ با مادر است‌
***
امشب‌ شب‌ وصال‌ است‌ روز فراق‌ فرداست‌ در پردة‌ حجازي‌ شور عراق‌ فرداست‌  ***  امشب‌ نواي‌ تسبيح‌ از شش‌ جهت‌ بلند است‌فرياد و احسينا تا نُه‌ رواق‌ فرداست‌
امشب‌ نشسته‌ مولا بر رفرف‌ عبادت‌ پيمودن‌ ره‌ عشق‌ روي‌ براق‌ فرداست‌  ***  امشب‌ شه‌ شهيدان‌ آمادة‌ رحيل‌ است‌ ديدار روي‌ جانان‌ يوم‌ التلاق‌ فرداست‌
آب‌ و عطش‌
سالار شهيدان‌ حضرت‌ حسين‌ بن‌ علي‌ (ع) فرمود:«اَما تَرون‌ الي‌ ماء الفرات‌ يَموُح‌ُكأنَّه‌ُ بطون‌ الحيتان‌ِ، يَشرَبَه‌ُ اليهودُي‌ و النّصاري‌ ، و آل‌ الرّسول‌ (ص) يموُتون‌َ عطشاً».
آيا مي‌بينيد كه‌ چگونه‌ آب‌ فرات‌ موج‌ مي‌زند، گويي‌ سينه‌ و شكم‌ ماهيان‌ است‌، واين‌ آب‌ را يهود و نصاري‌ مي‌آشامند، ولي‌ فرزندان‌ پيامبر (ص) از تشنگي‌ هلاك‌مي‌شوند.
وقتي‌ آن‌ حضرت‌ (ع) در عاشورا به‌ تفصيل‌ خودش‌ را معرفي‌ كرد، تا عكس‌ العمل‌كوفيان‌ را ببيند، در پاسخ‌ حضرت‌ (ع) چنين‌ گفتند: ماهمه‌ اينها را (فضائلي‌ را كه‌ برشمردي‌) مي‌دانيم‌، ولي‌ تو را رها نخواهيم‌ كرد تا طعم‌ مرگ‌ را بالب‌ تشنه‌ بچشي‌.(و نحن‌غير تار كيك‌ حتّي‌ تذوق‌ الموت‌ عطشاً)
سرودة‌ شاعر عرب‌ «خالد بن‌ معدان‌» در ترسيم‌ چهرة‌ ناجوانمردانه‌ جنود ابليس‌(لشكريان‌ يزيد) خواندني‌ است‌:
جاؤوا برأسك‌ يابن‌ بنت‌ محمد مُتَرَمَّلاً بِدِمائِه‌ِ تَرميلاً  ***  و كأنّما بك‌ ياابن‌َ بِنت‌ِ محمدقتلوا جِهاراً عامدين‌ رسولاً
فتلوك‌ عطشاناً ولَمّا يَرقبوا في‌ قتلك‌ التّأويل‌َ والاتّنزياً
و بُكيرَّون‌َ بِأن‌ قُتِلت‌َ وَ اِنّماقَتَلوا بك‌َ التكبيرَ و التَّهليلاً«اي‌ پسر دختر پيغمبر، سر بريدة‌ تو را غلتيده‌ به‌ خون‌ آوردند. و گويي‌ با اين‌ كارشان‌،پيامبري‌ (يا پيامبر اكرم‌ (ص) ب‌) را آشكارا و عمداً كشتند.
تو را با لب‌ تشنه‌ به‌ قتل‌ رساندند و در اين‌ باره‌، به‌ ظاهر و باطن‌ قرآن‌ - كه‌ به‌رعايت‌ حق‌ اهل‌ بيت‌ (ع) سفارش‌ مي‌كند - توجهي‌ نكردند.
آنان‌ قتل‌ تو را كار بزرگي‌ مي‌پندارند، و توجه‌ ندارند كه‌ با كشتن‌ تو، صداي‌ تكبير وتهليل‌ (لا اله‌ الله‌) را كشتند.»
بخواب‌ اي‌ نو گل‌ پژمان‌ پرپر بخواب‌ اي‌ غنچة‌ افسرده‌ اصغر   ***  نترس‌ اي‌ كودك‌ ششماهة‌ من‌ كه‌ اين‌ جا خفته‌ هم‌ قاسم‌ هم‌ اكبر
مگر باز از اعطش‌ مي‌سوزي‌ اي‌ گل‌كه‌ از خون‌ گلولب‌ مي‌كني‌تر
***
غرقه‌ در خون‌ شه‌ بطحا و امام‌ حرم‌ است‌ ماه‌ اندوه‌ و غم‌ است‌   ***  داد جان‌ تشنه‌ لب‌ از كين‌ به‌ لب‌ آب‌ فرات‌كشتي‌ اهل‌ نجات‌
***
ضَيف‌ُ ألَم‌ بِأرض‌ٍ وِردُها شَرَع‌ُ قَضي‌ بِها وَ هُوَ ظامي‌ القَلب‌ِ حائِمه‌ُ
لَهفي‌ عَلي‌ ماجِدٍ أربَت‌ أنا مِلُه‌ عَلَي‌ السّحاب‌ِ غَدا سُقياه‌ُ خاتِمُه‌ُ«جان‌ عالم‌ به‌ فداي‌ مهماني‌ كه‌ وارد شد در زمين‌ كربلا، و مهمانداري‌ كردند او را به‌ آبي‌ كه‌بر همه‌ كس‌ مباح‌ بود، حتي‌ جانوران‌ صحرا از آن‌ مي‌خوردند، روي‌ او و عيالش‌ بستند وشهيد كردند، او را در حالتي‌ كه‌ تشنه‌ بود و جگرش‌ از شدت‌ عطش‌ مي‌سوخت‌.»
«اندوه‌ من‌ بر بزرگواري‌ است‌ كه‌ ريخت‌ انگشت‌هاي‌ آن‌ بزرگوار، آب‌ را براَبر ؛ يعني‌آب‌ ابر، از دست‌ آن‌ جناب‌ است‌. و گرديد آخر الامر آبخور آن‌ حضرت‌، يا باراني‌ كه‌ از آن‌سيراب‌ شود انگشتري‌ وي‌.»
از آب‌ هم‌ مضايقه‌ كردند كوفيان‌ خوش‌ داشتند حرمت‌ مهمان‌ كربلا
***
فرزند نبي‌ حسين‌ مظلوم‌ دلبند علي‌ جهان‌ ادراك‌  ***  جان‌ داده‌ به‌ زير خنجر تيزبا حنجر خشك‌ و چشم‌ نمناك‌
لب‌ تشنة‌ ساغر شهادت‌ دل‌ خستة‌ تير قوم‌ بي‌ باك‌  ***  در حيرتم‌ كه‌ آب‌ مگر آبرو نداشت‌ گر آبروي‌ داشت‌ چرا روبه‌ او انداخت‌
جان‌ فداي‌ آن‌ كه‌ ز راه‌ وفا نمود جان‌ را براي‌ دوست‌ به‌ قربان‌ و تشنه‌ بود  ***  خوبي‌ به‌ خلق‌ كرد و بدي‌ ديد در عوض‌ از جان‌ گذشت‌ آن‌ شه‌ خوبان‌ و تشنه‌ بود
***
زن‌ و كودك‌ پريشان‌ از غم‌ اووجوديَم‌، نبودنَم‌ غم‌ او   ***  لب‌ شط‌ّ فرات‌ و لب‌ بسوزد عطش‌ لبهاي‌ شه‌ بر هم‌ بدوزد
خانه‌ و خيمه‌ سوخته‌
خانه‌اي‌ در مدينه‌ به‌ آتش‌ قهر و كينة‌ عدو سوخت‌ و در امتداد همان‌ خط‌ عداوت‌عليه‌ ولايت‌ و خاندان‌ رسالت‌، خيمه‌اي‌ در كربلا به‌ آتش‌ كشيده‌ شد.
آتش‌ به‌ آشيانة‌ مرغي‌ نمي‌زنندگيرم‌ كه‌ خيمه‌، خيمة‌آل‌ عبا نبود ***  خيمه‌ها مي‌سوزد و شمع‌ شب‌ تار عزاست‌ كربلا ماتم‌ سراست‌
مجمع‌ پيغمبران‌ در قتلگاه‌ كربلاست‌كربلا ماتم‌ سراست‌
و آنگاه‌ كه‌ خيام‌ حسيني‌ به‌ آتش‌ كشيده‌ شد، دختركي‌ از امام‌ حسين‌ (ع) دامنش‌آتش‌ گرفت‌. او مي‌دويد تا شايد آتش‌ دامنش‌ خاموش‌ شود و سواره‌اي‌ به‌ دنبال‌ او!
ناگه‌ از ره‌ به‌ شتاب‌ آمد كسي‌ ديد مي‌نالد مهي‌ از بي‌ كسي‌   ***  مهرباني‌ كرد با او مرد راه‌ پرسشي‌ كرد آن‌ عزيز مصطفي
‌ گفته‌ بودش‌، گو به‌ من‌ راه‌ نجف‌تا بگويم‌ دردهاي‌ شهر طف‌   ***  پيش‌ جدم‌ شكوه‌ از دونان‌ كنم‌ ماجراي‌ كربلا عنوان‌ كنم‌
گوش‌ جان‌ بسپار وصي‌ مصطفي‌ من‌ چه‌ ديدم‌ در زمين‌ كربلا  ***  كربلا يكپارچه‌ بود اندوه‌ و غم‌ مي‌ نبودست‌ قطره‌ آبي‌ هم‌ نه‌ نم‌
جان‌ جانانت‌ لب‌ِ عطشان‌ شهيدنيزه‌ و شمشيرها جسمش‌ دريد   ***  ديدم‌ آنجا زينب‌ خونين‌ جگر ناله‌ مي‌زد قول‌ يا جدا پدر
آري‌ آري‌ اي‌ امير المؤمنين‌كشته‌ گشته‌ كربلا سالار دين‌   ***  داغ‌ يارانش‌ به‌ دل‌، لب‌ تشنه‌ بوددشمنان‌ دين‌ حق‌ را كشته‌ بود
ناگه‌ از دور سنگ‌ سختي‌ سر رسيدفرق‌ مولا همچو فرقت‌ خون‌ جكيد  ***  دامنش‌ بالا كه‌ تا خون‌ پاك‌ كردتير كين‌ همه‌ سينه‌اش‌ را چاك‌ كرد
آفتاب‌ كربلا را غم‌ كدر نور او از زخم‌ مولا منكسر   ***  آسمانش‌ ابرو باد و تيره‌ شدجبرئيل‌ وحي‌ بر او خيره‌ شد
اين‌ كشتة‌ فتاده‌ به‌ هامون‌ حسين‌ توست‌
همچنان‌ كه‌ بر يك‌ كتاب‌ مهم‌ علمي‌ و ديني‌ مانند «اصول‌ كافي‌» يا «رسائل‌ ومكاسب‌» شيخ‌ انصاري‌ و «كفاية‌ الأصول‌» آخوند خراساني‌، شروح‌ زيادي‌ نوشته‌ شده‌است‌، در استقبال‌ از «تركيب‌ بند محتشم‌ كاشاني‌» هم‌ شعرهايي‌ سروده‌ شده‌ است‌ كه‌ درحقيقت‌ شرح‌ و حاشيه‌اي‌ است‌ بر سروده‌هاي‌ جان‌ سوز اين‌ شاعر دل‌ سوخته‌ شيعي‌. واينك‌ نمونه‌هايي‌ از آن‌ را كه‌ مانند، بند نهم‌ از دوازده‌ تركيب‌ بند محتشم‌ به‌ نظم‌كشيده‌اند، زمزمه‌ مي‌كنيم‌:
اين‌ كشتة‌ فتاده‌ به‌ هامون‌ حسين‌ توست‌وين‌ صيد دست‌ و پا زده‌ در خون‌ حسين‌ توست‌  ***  اين‌ ماهي‌ فتاده‌ به‌ درياي‌ خون‌ كه‌ هست‌زخم‌ ستاره‌ بر تنش‌ افزون‌ حسين‌ توست‌
اين‌ رفته‌ سر به‌ نيزة‌ اعدا حسين‌ توست‌اين‌ مانده‌ بر زمين‌ تن‌ تنها حسين‌ توست‌  ***  اين‌ آهوي‌ حرم‌ كه‌ تن‌ پاره‌ پاره‌اش‌ در خون‌ كشيده‌ دامن‌ صحرا حسين‌ توست‌
اين‌ لاله‌گون‌ عمامه‌ كه‌ در خلد بهر او معجر كبود ساخته‌ زهرا حسين‌ توست‌
***
اين‌ لاله‌ زار ساخته‌ هامون‌، حسين‌ توست‌اين‌ كرده‌ خاك‌، ماريه‌ گلگون‌، حسين‌ توست‌  ***  اين‌ نوح‌ كشتي‌ امده‌ نزديك‌ جوديش‌ بشكسته‌ و نيامده‌ بيرون‌، حسين‌ توست‌
اين‌ يوسف‌ فتاده‌ به‌ چنگال‌ گرگ‌ غم‌پيراهنش‌ دريده‌ و پر خون‌، حسين‌ توست‌
***
اين‌ كشته‌ نهان‌ شده‌ در خون‌ حسين توست‌وين‌ جسم‌ چاك‌ ناشده‌ مدفون‌، حسين‌ توست‌  ***  اين‌ تشنة‌ فرات‌ كه‌ شد تشنه‌ لب‌ شهيدوز ديده‌ راند دجله‌ و جيحون‌، حسين‌ توست‌
اين‌ رهنماي‌ با دل‌ و دانش‌ كه‌ عقل‌ پير اندر مصيبتش‌ شده‌ مجنون‌، حسين‌ توست‌
***
اين‌ پاره‌ پاره‌ پيكر بي‌ سر، حسين‌ توست‌اين‌ كشته‌ كومراست‌ برادر، حسين‌ توست‌  ***  اين‌ سرخ‌ رو ز خون‌ شهادت‌ كه‌ در غمش‌ زهرا سياه‌ ساخته‌ معجر، حسين‌ توست‌
اين‌ فخر سرروان‌، كه‌ به‌ قهر از قفا سرش‌ببريده‌ شمر شوم‌ بد اختر، حسين‌ توست‌  ***  اين‌ لؤلؤتر و دُر گلگون‌ حسين‌ توست‌وين‌ خشك‌ لعل‌ غرقه‌ در خون‌ حسين‌ توست‌
اين‌ هادي‌ عقول‌ كه‌ در وادي‌ غمش‌عقل‌ جهانيان‌ شده‌ مجنون‌ حسين‌ توست‌
***
اين‌ صيد خون‌ تپيده‌ به‌ صحرا حسين‌ توست‌وين‌ مرغ‌ تير خورده‌ بر اعضاء حسين‌ توست‌  ***  اين‌ مرهم‌ جراحت‌ دل‌ها كه‌ از ستم‌ بگذشته‌ درد او زمداوا حسين‌ توست‌
اين‌ سرو باغ‌ فاطمه‌ كز تيشة‌ ستم‌ افتاده‌ نخل‌ قامتش‌ از پا حسين‌ توست‌  ***  اين‌ شاه‌ صبر پيشه‌ غم‌ پرور شكيباكز ما ربوده‌ صبر و شكيبا حسين‌ توست‌.
***
اين‌ بندة‌ خدا و عاشق‌ بي‌ چون‌ حسين‌ توست‌قلبش‌ دريده‌ و غرقة‌ دريا خون‌ حسين‌ توست‌  ***  سردار سر به‌ نيزه‌ و تن‌ به‌ دير و تنور زخم‌هاي‌ قلب‌ او شده‌ از تن‌ برون‌ حسين‌ توست‌
همداستان‌ قيام‌ حسيني‌
(درس‌ هايي‌ از رويداد غم‌انگيز كربلا)
حادثة‌ غم‌انگيز كربلا، يا به‌ عبارت‌ ديگر سرگذشت‌ حسين‌ به‌ علي‌ (ع) نمونة‌ بي‌نظيري‌ از والاترين‌ مرحلة‌ انسانيت‌ را براي‌ ما مجسّم‌ مي‌كند و به‌ جهان‌ اسلام‌، درس‌مبارزه‌، آزادگي‌ و ايستادگي‌ و شرافت‌ مي‌دهد»
«آيا فلسفه‌ بالاتر از اين‌ عمل‌ «حسين‌ بن‌ علي‌ (ع) سراغ‌ داريد؟ حركت‌حسين‌(ع) موج‌ فلسفه‌ و موج‌ حيات‌ است‌.
هيهات‌ منّاالذّلة‌،(پايداري‌ جوانان‌ مسلمان‌ ايران‌ در 8 سال‌ دفاع‌ مقدس‌، وانتفاضة‌ فائزين‌ فلسطين‌ و جنبش‌ حزب‌ الله‌ لبنان‌، پيروي‌ از حماسه‌ حسيني‌ و استمرارحركت‌ مقدس‌ آن‌ سردار شهيدان‌ همة‌ تاريخ‌ است‌).
رگ‌ رگ‌ است‌ اين‌ آب‌ شيرين‌ و آب‌ شوردر خلايق‌ مي‌رود تا نفخ‌ صور
نام‌ حسين‌ و رسم‌ حسين‌ «جاودانه‌»
تا گردش‌ زمانه‌ و ليل‌ و نار هست‌ نام‌ حسين‌ هست‌ و حسيني‌ شعار هست‌  ***  اين‌ نام‌ پر شكوه‌ بر اوراق‌ روزگارجاويد هست‌ تا ورق‌ روزگار هست‌
تا عدل‌ هست‌، رايت‌ او هر طرف‌ بپاست‌ تا ظلم‌ هست‌، نهضت‌ او استوار هست‌  ***  تا در زمانه‌ رسم‌ يزيد است‌ برقرار سوداي‌ دادخواهي‌ او برقرار هست‌
اي‌ برترين‌ شهيد كه‌ هر كس‌ خداي‌ را با چشم‌ دل‌ شناخت‌ ترا دوستدار هست‌  ***  هرگز مباد خاطر ما خالي‌ از غمت‌ تا گردش‌ زمانه‌ و ليل‌ و نهار هست‌
***
اي‌ كه‌ آميخته‌ مهرت‌ با دل‌ كرده‌ عشق‌ تو مرا دريا دل‌  ***  بذر عشقي‌ كه‌ به‌ دل‌ كاشته‌ام‌ جز هواي‌ تو ندارد حاصل‌
اي‌ مي‌ عشق‌ تو عاقل‌ مجنون‌ وز خُم‌ِ مهر تو مجنون‌، عاقل‌  ***  كربلا سر زد و پيدا شد حق‌ جلوه‌اي‌ كرده‌ و گم‌ شد باطل‌
تويي‌ آن‌ كشتي‌ درياي‌ حيات‌ هر كه‌ رامانده‌ جدا از ساحل‌   ***  گر شود كار جهان‌ زير و زبرنشود عشق‌ تو از دل‌، زايل‌
دارم‌ اميد كه‌ گردد روزي‌ قابل‌ لطف‌ تو اين‌ ناقابل‌
***
اي‌ چراغ‌ راه‌ انسان‌ يا حسين‌ جو هر دين‌ روح‌ قرآن‌ يا حسين‌   ***  اي‌ طراز عرش‌ اعظم‌ نام‌ تو آب‌ حيوان‌ رشحه‌اي‌ از جام‌ تو
اي‌ فروغ‌ جاوداني‌ كيستي‌؟برتر از لفظ‌ و معاني‌ كيستي‌؟   ***  از تو نام‌ عشق‌ عالم‌ گير شد خون‌ تو پيروز بر شمشير شد
***
هر كه‌ زند جرعة‌ جام‌ بلابارگشايد به‌ صف‌ كربلا   ***  كرب‌ و بلا درس‌ وفا مي‌دهدتربت‌ عشق‌ است‌ شفا مي‌دهد
مهبط‌ جبريل‌ امين‌ كربلاست‌كعبه‌ ارباب‌ يقين‌ كربلاست‌   ***  هر كه‌ سرانداخت‌ در اين‌ آستان‌ گشت‌ سرافراز به‌ هر دو جهان‌
«حسين‌ (ع) وارث‌ آدم‌ و عالم‌ است‌. حسين‌ كشتي‌ نوح‌ و وسيلة‌ نجات‌ و قطب‌نماي‌ هدايت‌ است‌. امام‌ حسين‌ (ع) تزريق‌ خون‌ خداوند به‌ رگ‌هاي‌ تاريخ‌ است‌.حسين‌(ع) علامت‌ مذهب‌ تشيع‌ است‌. شيعيان‌ از حسين‌ خون‌ مي‌گريند و با حسين‌تنفس‌ مي‌كنند»
سوگواري‌ و عزاداري‌ براي‌ حسين‌ بن‌ علي‌ (ع)
گريستند در مصيبت‌ او سماوات‌ و سكانش‌، جنت‌ و رضوانش‌، جحيم‌ و خزانش‌،جنان‌ و غلمانش‌، ايمان‌ و برهانش‌، ايقان‌ و عرفانش‌، فرقان‌ و بنيانش‌، جبل‌ و بنيانش‌،بحار و حيتنانش‌، مكه‌ واركانش‌
اي‌ قوم‌ در اين‌ عزا بگرييدبر كشته‌ كربلا بگرييد  ***  از خون‌ جگر سرشك‌ سازيدبهر دل‌ مصطفي‌ بگرييد
دل‌ خستة‌ ماتم‌ حسن‌ايداي‌ خسته‌ دلان‌ هلابگرييد  ***  تا شسته‌ شود كدورت‌ از دل‌ يك‌ دم‌ ز سر صفا بگرييد
اي‌ ديده‌ خون‌ ببار كه‌ محرم‌ است‌نزد خداي‌، ديدة‌ گريان‌ مكرم‌ است‌  ***  فرمود شاه‌ دين‌ كه‌ منم‌ كشتة‌ سرشك‌بر زخم‌هاي‌ شاه‌، سرشك‌ تو مرهم‌ است
منهم‌ به‌ داغ‌ لاله‌ رخان‌ گريه‌ كرده‌ام‌ بر غنجه‌هاي‌ گشته‌ خزان‌ گريه‌ كرده‌ام‌  ***  آتش‌ فكنده‌ بر دل‌ و جانم‌ اميد عشق‌از ياد او به‌ ديدة‌ جان‌، گريه‌ كرده‌ام‌
هر جا كه‌ ديده‌ام‌ لب‌ عطشان‌ كنار آب‌ اشكم‌ ز ديده‌ گشته‌ روان‌، گريه‌ كرده‌ام‌   ***  در ماتم‌ خزان‌ زدة‌، گل‌هاي‌ كربلاچون‌ بلبلي‌ به‌ آه‌ و فغان‌، گريه‌ كرده‌ام
‌ ***
ادبيات‌ عاشورايي‌ بر مذاق‌ عارفان‌
«جذبة‌» شاعر در وداع‌ سالار شهيدان‌ «آن‌ مقتداي‌ اولياء و سالار اصفيا با عقيله‌بني‌ هاشم‌، عصمت‌ صغري‌، زينب‌ كبري‌ چنين‌ سرود:
ذولجناح‌ سدره‌ پيما همچو بادسوي‌ معراج‌ شهادت‌ رونهاد  *** آفتاب‌ حسن‌ در اشراق‌ بودشاه‌ مست‌ از جام‌ استغراق‌ بود
گشته‌ عاري‌ از لباس‌ ممكنات‌ محو فاني‌ بود در انوار ذات‌
روح‌ آزادي‌ رها از جسم‌ بودوان‌ مسّما عاري‌ از هر اسم‌ بودشاعر، به‌ بيان‌ِ گفت‌ و شنود اين‌ دو برادر و خواهر وارستة‌ از تعلقات‌ پرداخته‌، و در ستايش‌زينب‌ كبري‌، از بهترين‌ مضامين‌ شعري‌ بهره‌ جست‌:
گفت‌ زينب‌ خواهر غمديده‌ام‌ راحت‌ جان‌ و فروغ‌ ديده‌ام‌
اي‌ تو در اوج‌ معارف‌ شاهباز وي‌ به‌ ميدان‌ حقايق‌ يكه‌ تاز
اي‌ تو بنت‌ العزّواي‌ ام‌ّ الشرف‌وي‌ گرامي‌ دخت‌ سلطان‌ نجف‌
اي‌ مقام‌ قدر تو فوق‌ عقول‌ عصمت‌ حق‌ دخت‌ زهراي‌ بتول‌ از همين‌ جا با ما همراهي‌ كنيد، تا از مقتداي‌ اين‌ شاعران‌ در وادي‌ عشق‌ و عرفان‌؛ مرغ‌دلمان‌ را به‌ پرواز در آوريم‌ و از «گنجينة‌ اسرار» عمان‌ ساماني‌ جرعه‌اي‌ بنوشم‌:
پا نهاد از روي‌ همت‌ در ركاب‌ كرد با اسب‌ از سر شفقت‌، خطاب‌  ***  اي‌ سماوي‌ جلوة‌ قدسي‌ خرام‌ اي‌ ز مبدأ تا معادت‌، نيم‌ گام‌
رو به‌ كوي‌ دوست‌، منهاج‌ من‌ است‌ ديده‌ واكن‌ وقت‌ معراج‌ من‌ است‌  ***  بُد به‌ شب‌ معراج‌ آن‌ گيتي‌ فروز اي‌ عجب‌! معراج‌ من‌ باشد به‌ روز
تو براق‌ آسماني‌ پيماي‌ من‌ روز عاشورا، شب‌ اسراي‌ من‌ در بيان‌ تجلي‌ جمال‌ بي‌ مثال‌ حسيني‌ از روي‌ معني‌ در آئينه‌ وجود زينب‌ خاتون‌ «سلام‌الله‌ عليها» از راه‌ شهود به‌ طور اجمال‌ گويد:
قابل‌ اسرار ديد آن‌ سينه‌ را مستعد جلوه‌، آن‌ آيينه‌ را  ***  معني‌ اندر لوح‌ صورت‌، نقش‌ بست‌آنچه‌ از جان‌ خواست‌ اندر دل‌ نشست‌
آفتابي‌ كرد در زينب‌ ظهور ذره‌اي‌ زآن‌، آتش‌ وادي‌ طور   ***  شد عيان‌ در طور جانش‌ رايتي‌خَرَّ موسي‌ صعقا زآن‌ آيتي‌
عين‌ زينب‌ ديد زينب‌ را به‌ عين‌بلكه‌ با عين‌ حسين‌ عين‌ حسين‌   ***  گفت‌ گو كردند با هم‌ متصل‌ اين‌ به‌ آن‌ و آن‌ به‌ اين‌، از راه‌ دل‌
ديگر اين‌ جا گفت‌ گو را راه‌ نيست‌پرده‌ افكندند و كس‌ آگاه‌ نيست‌بزم‌ ألست‌ و عرفات‌ بلا
بار گشاييد كه‌ اين‌ جايگاه‌ خيمه‌ زند شاهد سرّ اِلاه‌  ***  بار گشاييد به‌ فرمان‌ عشق‌ كعبه‌ همين‌ جاست‌ در ايمان‌ عشق‌
بار گشاييد كه‌ شام‌ فراق‌ رفت‌ و درآمد سحر اشتياق‌  ***  بار گشاييد كه‌ شهيدان‌ عشق‌ نيست‌ جز اينجا صف‌ ميدان‌ عشق‌
***
كرب‌ و بلا قبله‌ اهل‌ صفاست‌ بارگه‌ عز شهيد وفاست‌  ***  كرب‌ و بلا عرش‌ الهي‌ بود بر شرفش‌ عرش‌ گواهي‌ دهد
كرب‌ و بلا مدفن‌ اهل‌ ولاست‌ بزم‌ اَلست‌ و عرفات‌ بلاست‌  *** كرب‌ و بلا وادي‌ سينا ستي‌ بارقة‌ طور تجلاستي‌
مهبط‌ جبريل‌ امين‌ كربلاست‌ كعبة‌ ارباب‌ يقين‌ كربلاست‌
كلبة‌ احزان‌ من‌ دارد نوايت‌ يا حسين‌ طور سيناي‌ دلم‌ نقش‌ لوايت‌ يا حسين‌  ***  شرحه‌ شرحه‌ قلب‌ من‌ را غم‌ احاطه‌ مي‌كندچون‌ كه‌ خوانم‌ مَقتلي‌ از كربلايت‌ يا حسين
در مسلخ‌ عشق‌ بي‌ مثالان‌ رفتندچون‌ سرور و سالار شهيدان‌ رفتند  ***  آن‌ لاله‌ رخان‌ فاني‌ در ره‌ دوست‌ پيران‌ و جوان‌ و نوجوان‌ رفتندكعبة‌ كوي‌ وفا
رخشنده‌ گوهر صدف‌ مصطفي‌، حسين‌ تابنده‌ اختر فلك‌ مرتضي‌، حسين‌  ***  قرباني‌ مناي‌ تمناي‌ وصل‌ دوست‌ذبح‌ عظيم‌ كعبة‌ كوي‌ وفا حسين‌
لنگر ز دست‌ دادة‌ طوفاني‌ ستم‌ كشتي‌ به‌ خون‌ نشستة‌ موج‌ فنا حسين‌   ***  سلطان‌ كشور الم‌ و شاه‌ ملك‌ غم‌ سالار كاروان‌ ديار بلا حسين‌
دلبند مصطفي‌ و جگر گوشة‌ علي‌ روح‌ و روان‌ حضرت‌ خير النساء حسين‌
***
مردان‌ حق‌ كه‌ فاني‌ مطلق‌ به‌ حق‌ شدنداز عرصة‌ حدوث‌ قَدم‌ تا قِدم‌ زدند  ***  عشاق‌ را ز شور مخالف‌ چه‌ ترس‌ و بيم‌؟كاندر ره‌ حسين‌ حجازي‌ قدم‌ زدند
خوشبخت‌ آن‌ گروه‌ كه‌ در دشت‌ كربلاپا در ره‌ سلوك‌ شه‌ محتشم‌ زدند  ***  در زير ساية‌ علَم‌ِ او ز روي‌ عِلم‌ يكسر عَلَم‌ به‌ عرصه‌ ملك‌ عدم‌ زدند
اندر وفاي‌ وعدة‌ قالوا بلي‌، قلم‌ بر حرف‌ «لا» ز گفتن‌ حرف‌ نعم‌ زدند





برچسب ها : شعر مدح امام حسین, شعر ولادت امام حسین, شعر ویژه ولادت امام حسین, شعر مخصوص ولادت امام حسین

خدایا! این كیست؟ این ایستاده بر كرانه ابدیت؛ این روح شكوهمند آرام؛ این شب‌ستیز سراپا نور؛ این آینه صاف خدایی؛ این نشسته بر شط خون؛ این غریب؛ این تنها امام؟
او كیست كه با طلوع ماه محرمِ هر سال، دل‌ها به غروب غم او می‌نشیند، و این نه از دیروز و امروز و نه من و تو را به چنین پیچ و تاب می‌كشد كه سال‌ها و قرن‌هاست كه قصه غصه فرزندان آدم است. این ماجرای بهت آور، عزای نامیرای حسین(علیه السّلام) است.
كم یا بیش همه ما، به گونه‌ای، تلخی‌ها و ناگواری‌های روزگار را چشیده‌ایم؛ تجربه تلخ از دست دادن عزیزان، تجربه‌ای همگانی است. چه بسیار در اندوه دوستان گریستیم و یا در فراق عزیزان دست به گریبان بردیم. اما همه این سختی‌ها با گذر روزگار ـ اگرچه كوتاه ـ كم رنگ و كم اثر می‌شود و آدمی، خواه ناخواه، در چرخه روزگار به شكلی با دشواری‌ها سازگار می‌شود. سبب این سازگاری عواملی است:
گذر زمان، فراموش كاری انسان، دل مشغولی‌ها، باور پنهان درونی به ابدی بودن، امید به جبران كاستی‌ها، جایگزینی عوامل همسان، ایمان به خدای جاودان و دلبستگی‌های نو و شیرین. برآیند این عوامل از آدمی موجودی به ظاهر صبور و پایدار می‌سازد. در مرگ پدر ـ اگر چه بس بزرگ و جانكاه ـ می‌سوزد، ولی دیرزمانی نگذشته كه آن التهاب فرومی كاهد. مصیبت اگرچه سهمگین باشد، اما روزی فراموش می‌شود و تنها تصویری مبهم در گنجینه خاطرات باقی می‌ماند. این، ویژگی هر مصیبت میرا است.
اما شگفتا عزایی كه نامیراست! مصیبتی كه آتش آن خاموش نمی‌شود و دردی كه با گذشت زمان، جانكاه‌تر می‌شود. عاشورای حسین(علیه السّلام) هر سال دل‌سوزتر و اشك ریزان تر از سال پیش است. چرا چنین است؟ این دلدادگی كه سری در ازل و پایی در ابد دارد، از كجا مایه گرفته است؟ برخی آیات كتاب خداوند و روایات امامان معصوم(علیهم السّلام) و نیز پاره‌ای گزارش‌های تاریخی، گشاینده این راز است كه به برخی از آنها اشاره می‌كنیم.

جواد خرمیان





برچسب ها : متن ادبی مخصوص محرم, ادبی برای محرم, متن ادبی امام حسین, متن ادبی ویژه عاشورا